9 Tips om als expat een sociaal netwerk op te bouwen

Twee lachende jonge dames zittend op een poefje tegenover elkaar aan een tafeltje met thee

Als partner van een expat wacht jou de uitdaging om zelf een nieuw sociaal netwerk op te bouwen in jullie expatland. Wanneer je in je expatland gaat werken, bouw je automatisch een deel van dit netwerk op door de nieuwe collega’s die je leert kennen. Maar wat als jij niet werkt in je expatland? Hoe bouw je dan een sociaal netwerk op?

In dit blog vertel ik je over mijn persoonlijke uitdagingen hierbij. Ik geef je 5 tips over het opbouwen van je sociale netwerk in ieder willekeurig expatland. En 4 tips specifiek in Luxemburg.

Praktische zaken

Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het iedere keer best wel moeilijk vind. De eerste paar maanden ben ik altijd drukdoende met het inrichten van onze woning en met het op zoek gaan naar supermarkten, postkantoor, bakker, wasserette, dierenarts et cetera. Ik ben vooral druk met de praktische zaken. Maar wanneer ik dat allemaal op de rit heb en mijn weg begin te vinden, houd ik tijd over. Tijd voor mezelf. En tijd om te werken aan mijn sociaal netwerk. Echter ik ken nog niemand. Dus hoe doe ik dat? En waar moet ik dan beginnen? Herken je dat?

Tip 1: Housewarming party’s en recepties

Het nieuwe sociale netwerk op het werk van je partner kan een mooie eerste stap zijn. Hierbij kun je denken aan housewarming party’s bij collega’s thuis. Of verjaardagen en baby showers om er een paar te noemen. Maar ook recepties en feestjes op het werk. Het fijne hiervan is dat je daar mensen ontmoet die wellicht ook ervaring hebben met het expatleven en begrijpen wat je bezighoudt. In Luxemburg is het expatgehalte in ieder geval heel groot en dus de kans op het ontmoeten van andere expats ook.

Maar het nieuwe sociale netwerk op het werk van je partner wordt niet altijd automatisch jouw nieuwe sociale netwerk. In mijn geval heb ik de pech dat nagenoeg het hele team van mijn partner als onbestorven weduwnaars in Luxemburg wonen en werken. Hun gezinnen wonen om uiteenlopende redenen niet in Luxemburg maar op honderden en duizenden kilometers bij hen vandaan. Hierdoor zien de mannelijke collega’s hun vrouw en kinderen maar af en toe. Voor mij dus geen mogelijkheid om via die teamleden hun partners te leren kennen en af te spreken voor een kop koffie.

Toch de tip: ga altijd mee met je partner naar een werk gerelateerde sociale gelegenheid om mensen te ontmoeten. Wellicht tref je er een of meerdere personen die het leuk vinden om samen privé een keer af te spreken voor een kop koffie.

Tip 2 + 3: Kinderen en buren

Wanneer jullie als gezin met schoolgaande kinderen naar een expatland zijn verhuisd, ligt daar ook een mooie gelegenheid om deels je eigen sociaal netwerk op te bouwen. Door je kinderen ontmoet je andere (expat) ouders, leerkrachten, trainers en coaches van clubs en (sport)verenigingen. Tip 2: maak contact met de ouders van andere kinderen.
Wanneer je echter, net als ik, geen kinderen hebt, gaat deze mogelijkheid niet op. Maar niet getreurd. Er zijn nog genoeg andere mogelijkheden voor het opbouwen van je sociaal netwerk.

Zoals een praatje maken met je nieuwe buren. Dat is tip 3. Nodig ze uit voor een drankje. Niet altijd even makkelijk, maar wees creatief. Ik geef je een voorbeeld van mijzelf: Wij wonen in een appartementencomplex waar iedereen overdag buitenshuis werkt. Een praatje met onze buren is daarom nog niet voorgekomen. Er is één buurvrouw die wat Engels kan en altijd gedag zegt. Maar dat gaat in vliegende vaart, want tijd voor een echt gesprek heeft ze niet. Dus ik heb de laatste keer een briefje onder haar deur doorgeschoven met de uitnodiging voor een kop koffie. Ze heeft, wederom in vliegende vaart, laten weten dat ze het erg leuk vindt. Nu nog een datum met haar zien te prikken.

Auteur en haar red fawn Franse bulldog naast elkaar aan een bureau met toetsenbord
Mijn blog en mijn hond reizen overal met mij mee.

Tip 4: (Vrijwilligers-)Werk en hobby’s

Omdat ik op en neer reis tussen Luxemburg en Nederland is het voor mij praktisch niet haalbaar om te werken voor een baas. Het starten van deze blog is een gouden stap gebleken voor mij. Het reist met mij mee. Ik kan online al mijn ervaringen en tips delen met andere expat-genoten en ik voel me hierdoor verbonden en nuttig. Ik word hier heel blij van en heb zo mijn eigen online sociale netwerk gecreëerd.

Offline word ik blij van yoga. Dat deed ik al in Nederland en heb in Luxemburg ook een school gevonden. Hier ontmoet ik gelijkgezinden van allerlei nationaliteiten, leeftijden en geslacht. Ik heb altijd wel een leuk praatje met een docent of een deelnemer. Vraag jezelf eens af waar jij blij van wordt en ga dat doen. Een leuke hobby, een cursus of een fijne sport. Of vrijwilligerswerk. Dit is ook allemaal een manier om nieuwe mensen te ontmoeten en aan je sociale netwerk toe te voegen.

Tip 5: Taalbarrière

De lokale taal kan een grote barrière zijn voor het opbouwen van een sociaal netwerk. Wil ik hier een beetje kunnen communiceren met de lokale bevolking dan moet ik toch echt mijn Frans oppoetsen. En dat doe ik dus ook. Ik heb in Nederland een lerares Frans gevonden die mij lesgeeft wanneer ik in Nederland ben. En via Skype wanneer ik in Luxemburg ben. In Luxemburg kun je ook informeren bij je eigen “Gemeng” (gemeente). Zij hebben een overzicht van eventuele taalcursussen. Of Google op taalcursussen in jouw expatland. En ja, bij de taalcursus ontmoet je ook weer nieuwe mensen die jij kunt toevoegen aan je sociale netwerk.

Auteur praat tegen haar docent Frans op laptop via Skype-verbinding
Franse les via Skype www.fransinbergenopzoom.nl

Luxemburgse tips

Vanuit mijn eigen ervaringen als huidige expat in Luxemburg heb ik nog 4 praktische tips voor je over het opbouwen van je sociale netwerk in Luxemburg:

Tip 6: Nederlandse Vereniging Luxemburg

De NVL (Nederlandse Vereniging Luxemburg) is een vereniging van, door en voor Nederlandse expats in Luxemburg. Zij organiseren een paar keer per jaar een activiteit waaraan ieder lid mag deelnemen. Vind je het leuk om andere Nederlandse expats te ontmoeten? Dan is dit wellicht een mooie manier om je sociale netwerk op te bouwen/ uit te breiden: http://www.nvl.lu

Tip 7: Officiële website van het Groothertogdom Luxemburg

Op deze website kun je allerlei informatie opzoeken over onder andere lokale evenementen en activiteiten, taalcursussen en expatcommunes: http://www.luxembourg.public.lu

Tip 8: Facebook Expat Groepen

Er zijn aardig wat expatgroepen op Facebook. Algemene, internationale en specifiek voor expats in Luxemburg. Allemaal zijn ze in het Engels. Specifiek voor Luxemburg heb je:
– Newcomers english speakers Expats in Luxembourg
– Luxembourg Expats
– Luxembourg Expats Ladies
– Luxembourg Expats Meet
– Expats in Luxembourg

Iedere groep bestaat uit een uitwisseling van vragen en tips over het expatleven in Luxemburg. Sommige delen ook evenementen en activiteiten, al dan niet specifiek voor expats. Door een dergelijk evenement te bezoeken kun je in contact komen met andere expats en je eigen sociaal netwerk opbouwen/ uitbreiden.

Tip 9: Gemeng

Bij het gemeentehuis van de gemeente waarin je woont (het “Gemeng”) kun je informeren naar lokale evenementen, activiteiten, clubjes en (taal)cursussen. In het Gemeng waar ik woon wordt bijvoorbeeld yogales gegeven, kan een naaicursus worden gevolgd of een workshop kaarsen maken en een aantal keer een koffieochtend worden bezocht. Dit is ook een manier om (lokaal) nieuwe contacten te leggen. Google anders even op internet onder welk Gemeng jouw woonadres valt en waar het gemeentehuis zit zodat je daar kunt informeren.

“Patience my dear!”

Wat ik vooral heb moeten leren is geduld hebben. En vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Het vraagt tijd en hard werken om mensen te leren kennen en een eigen sociaal netwerk op te bouwen. Dat geldt voor iedere plek op aarde waar je gaat wonen. Ook in je thuisland. Maar in een expatland met een andere taal, cultuur en leefomstandigheden nog meer. Je doet geen ervaringen op, leert geen mensen kennen en bouwt geen sociaal netwerk op, wanneer je in je nieuwe “thuis” op de bank blijft zitten.

Blijf dus actief zoeken naar mogelijkheden. Online en offline. Via je partner, je buren, de school van je kinderen en via de gemeente waarin je woont. Zo creëer jij zelf een eigen sociaal netwerk waarin je je thuis voelt.

Spaarkaart Esprit winkel
Het resultaat van mijn Franstalige shop avonturen bij Esprit in Luxemburg

Resultaat

Voor mij is het resultaat na 9 maanden wonen in Luxemburg dat ik me verstaanbaar kan maken in het Frans en de ander ook steeds beter kan volgen. Wanneer ik de hond uitlaat, maak ik regelmatig een praatje met de overbuurvrouw in de straat. Ik shop wat af bij de Esprit winkel waar ik met de verkoopsters de grootste lol heb om mijn verwoede communicatie-pogingen in het Frans. Ook maak ik met de kassières in de lokale supermarkt makkelijker een praatje. Inmiddels ben ik lid geworden van de Nederlandse Vereniging Luxemburg en ga binnenkort naar een van hun activiteiten. Daarnaast maak ik nu telefonische reserveringen en bestellingen. Dit soms leidend tot hilarische gesprekken om mijn steenkolen-Frans. En via het werk van mijn partner heb ik eergisteren mijn eerste internationale house warming party bezocht. En volgende week gaan we naar een Nederlandse borrel.

Kortom: mijn inspanningen en geduld worden beloond. Ook krijg ik er steeds meer lol in. Ik ontmoet mensen, maak spontaan een praatje in het Frans en voel me hierdoor meer thuis. Ik kan je zeggen dat dat thuis voelen heel fijn is en meer zelfvertrouwen geeft. Het is soms best eng om die eerste stap te zetten, maar ik zou zeggen: “Gewoon doen” en laat je verrassen door het resultaat.

Wil je jouw ervaringen hierin delen? Laat dan hieronder een reactie achter. Ik hoor graag van je.

Mocht je vragen hebben, mail me gerust: leveninluxemburg@gmail.com .

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust dit blog met hen. Wellicht zit er een gouden tip voor hen bij.

Word je zelf binnenkort expat? Wat leuk! Welcome to the club!

Veel succes met deze fase en aarzel niet om mij te mailen wanneer je vragen hebt.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw  verhaal.

Adi! (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs),
Natasja


Het is hier geen vakantie!

Laatst werd mijn aandacht getrokken door een artikel. Het was geschreven door een buitenlandse collega expat. Deze schreef onder andere over het feit dat haar gesprekspartners regelmatig het expatland als tijdelijk vakantieland zagen. Dit tot grote ergernis van de schrijfster. Een expatleven kan een fantastische ervaring zijn, maar het is ook in mijn beleving zeker geen vakantie.

In dit blog ga ik hierop in

Waarom? Omdat ik uit ervaring weet dat jij, als partner van een expat, hiermee ook in meer of mindere mate te maken gaat krijgen. Net als ik en de schrijfster van het artikel.

“Nee, dit is geen vakantie. Dit is gewoon het dagelijks leven in een ander land. Plus de uitdagingen van dat land.”

Een expat zijn, is niet hetzelfde als op vakantie zijn

Herken jij dat ook? Alleen al het besef dat het geen vakantie is in jullie expatland? Omdat je partner er gewoon werkt. Of jij misschien er gewoon werkt. En je kinderen er naar school gaan. Omdat je er post ontvangt. Kaartjes, maar ook rekeningen en reclamefolders. Plus het huis schoongemaakt moet worden. Als ook de boodschappen gedaan moeten worden.

Proberen de lokale taal machtig te worden.

Dagelijks ritme

Omdat je er een regulier en dagelijks ritme hebt, anders dan op vakantie: opstaan, opfrissen, aankleden, kinderen verzorgen, ontbijten, kinderen uitzwaaien bij de (school)bushalte, hond uitlaten en dan weer terug naar je huis, je “thuis.”

Je partner is inmiddels al naar zijn/ haar werk. Wellicht ga jij ook naar je werk. Of je hebt de hele dag voor jezelf … rekening houdend met het (school)ritme van je kinderen, als ook het (werk)ritme van je partner en het (uitlaat)ritme van jullie hond. Ook in je expatland blijft er niet veel tijd over voor jezelf. Niet veel vrije tijd, laat staan een vakantiegevoel. Want een expat zijn, is geen vakantie.

Een expat zijn is gewoon keihard werken

“Een expat zijn is gewoon keihard werken. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Omdat je moet aarden, je draai vinden, je ritme vinden en contacten opbouwen.”

Na een half jaar eindelijk een eigen wasmachine. Zo blij!

Rozengeur en maneschijn

In ieder geval vind ik het niet altijd rozengeur en maneschijn. Want er zitten ook kanten aan waar niet iedereen tegen kan. Of mee om kan gaan. Of mee om WIL gaan. Het is niet altijd leuk. Omdat je familie ver weg zit. En je ouders of schoonouders er niet jonger op worden. Omdat je kinderen moeite hebben met het nieuwe schoolsysteem. Of jij de lokale taal niet machtig genoeg bent om een praatje te durven maken met de buurvrouw. Misschien omdat jullie wonen in een land waar ze links rijden!

Kersverse expat

“Zat ik daar voor het eerst als kersverse expat in een land aan de andere kant van de oceaan. Net afgestudeerd, net mijn rijbewijs gehaald. Klaar voor het grote avontuur wat Amerika heette. Maar het viel toch wel even tegen. Want mijn man ging elke dag naar zijn werk en ik had de hele dag voor me. Leeg. Geen kinderen, geen werk, geen ritme. Een heel nieuw leven opnieuw opbouwen. En dat vond ik heel eng.”

Rijker mens

Dergelijke uitdagingen vind ik soms doodvermoeiend en vraagt van mij veel aanpassingsvermogen. Dus een vakantie is het voor mij zeker niet. Maar als 3-voudig expat weet ik wel dat het expatleven mij de gelegenheid biedt om te ervaren hoe bevoorrecht ik ben om dit te mogen meemaken. Inclusief alle lokale uitdagingen en dagelijkse beslommeringen. Ik groei en ontwikkel mij tot een wereldburger met onvergetelijke ervaringen en herinneringen. En daar doe ik het voor.

Alleen er op uit, het nieuwe expatland verkennen.

Onvergetelijke ervaringen

“Iedere keer wanneer ik terugdenk aan de tijd dat wij in Utah en in Virginia woonden, voel ik trots, geluk en weemoed. Wat een fantastische periodes in mijn leven! Onvergetelijke ervaringen welke ik nooit zou hebben willen missen. Ik heb Amerika voor altijd in mijn hart gesloten, als ook de mensen die ik daar als vrienden heb mogen leren kennen. Dit pakken ze nooit meer van mij af! En nu mag ik dit nog een keer ervaren. In Luxemburg.”

Herkenbaar?

Herken jij het ook, dat anderen jouw expatleven zien als een lange vakantie? Of heb je zelf even het idee gehad dat het zo was, maar viel dat een beetje tegen? Laat het dan weten in een reactie, ik ben heel benieuwd.

Adi! (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs)
Natasja

Volg mij

Wil je me graag blijven volgen? Type dan onderaan bij Reactie: “Volg Leven in Luxemburg” en laat je e-mailadres achter. Ik zet je dan op mijn maillijst. En je krijgt bij ieder nieuw verhaal automatisch een mail met de directe link.

Artikel

Lees hier het betreffende artikel:
https://www.ouiinfrance.com/6-things-to-never-say-to-an-expat-and-what-to-ask-instead/


La Schueberfouer

Mais stand op kermis in Luxemburg

Onlangs gingen mijn partner en ik uit eten met onze Luxemburgse collega T.S. in Luxemburg-stad. Op weg van zijn huis naar het restaurant liepen we langs op wat leek een hele grote kermis. “Nee, dat is zoveel meer dan een gewone kermis,” vertelde hij vol passie. “Dit is een belangrijk jaarlijks Luxemburgs cultureel evenement voor jong én oud!”

Naar aanleiding van het enthousiasme van deze collega was ik toch wel nieuwsgierig geworden en wilde zelf zien wat deze “Kirmes” nu zo bijzonder maakte.

Dit artikel bevat een verslag van mijn bezoek aan dit Luxemburgs evenement. Ook geef ik achtergrondinformatie over het evenement, waaronder de zéér vroege ontstaansgeschiedenis hiervan. En ik heb onze Luxemburgse collega mogen interviewen.

Wellicht vind je het leuk om naar aanleiding van dit artikel volgend jaar zelf La Schueberfouer te bezoeken en te beleven. Óf je gaat deze week nog kijken. De Kirmes is namelijk nog geopend tot en met 11 september 2019.

Meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar

De “Schueberfouer” is dé traditionele jaarmarkt in de stad Luxemburg, met meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar. Het is een van de grootste evenementen in de wijde omtrek en wordt elk jaar opnieuw van eind augustus tot begin september gehouden.”

Maar behalve dat de markt een grote kermis heeft, dat het met ongeveer 200 attracties en 100 winkels en restaurants een gelegenheid is die garant staat voor plezier, kun je er ook genieten van verrukkelijke producten en van een fijne keuken en je kunt er uitzonderlijke hebbedingetjes ontdekken.

Een indrukwekkende achtbaan

Jaarmarkt

Aldus de informatie over dit evenement op de website van het Luxemburgs verkeersbureau. Ik lees dit hardop voor in de auto terwijl mijn partner een paar dagen na het etentje richting La Scheuberfouer rijdt. De informatie klinkt goed! Maar waarom is het zo’n belangrijk onderdeel van de Luxemburgse cultuur? Ik lees verder:

Het ontstaan van deze jaarmarkt vond plaats in het jaar 1340. Het was een 8-daagse enorm grote markt die economisch van groot belang was. Vanwege de nieuwe handelsweg tussen Italië en Vlaanderen heeft men middels een koninklijk besluit de economische concurrentiepositie van Luxemburg willen verstevigen.

Runderen, varkens, schapen, geiten en paarden

Vanaf het einde van de 16e eeuw werden door handelaren runderen, varkens, schapen, geiten en paarden aan het aanbod van de markt toegevoegd en werd het belang van dit strategisch en economisch middelpunt steeds groter en groter.

De oorsprong van de naam “Schueberfouer” komt van “Schadebuerg”, de naam van een fort op het “Plateau du St.-Esprit” waar de markt in eerste instantie gehouden werd. Later veranderde deze naam in “Schadebergermesse”,  “Schobermesse” en tenslotte in de huidige naam.”

Dankzij de Industriële Revolutie werden vanaf 1844 attracties een belangrijk onderdeel van de Schueberfouer.


Een gouden combi

En attracties zijn er veel. We zijn inmiddels gearriveerd. Hebben de auto in een van de vele parkeergarages geparkeerd en lopen nu over het kermisterrein. Ik kijk mijn ogen uit. Wat is deze kermis groot! Mijn partner denkt dat het vergelijkbaar is met de kermis in Tilburg. Alleen die van Tilburg is verspreid over de stad. Deze Schueberfouer is op één plek: wat een gezellige drukte, veel mensen en allerlei muzieksoorten door elkaar heen. Stemmen over de luidsprekers die hun deelnemers aan de attractie opzwepen. Heel veel attracties, marktkramen en overal eet- en drinktentjes. Er is voor ieder wat wils. Jong en oud. Kermis en braderie. Eten en drinken. Een gouden combinatie.

Stukje Nederland op La Schueberfouer

Fouerfësch, in biergist gefrituurde wijting, wordt traditiegetrouw gegeten met frietjes en gecombineerd met bier of een glas droge moezelwijn en is de specialiteit van de jaarmarkt.

Dat ga ik volgend jaar proberen. Maar deze eerste keer was ik blij verrast een heuse Hollandse poffertjeskraam op de Kirmes te ontdekken. Én een kraam met typisch Hollandse hartige snacks. Wij konden de verleiding niet weerstaan en hebben heerlijk genoten van een Luxemburgs biertje met Hollandse bitterballen. Een stukje thuisland in ons expatland. Hoe leuk is dat?!

Familietradities

Het viel mij verder op hoe gemoedelijk alles was en bij de vele eet- en drinktentjes hele families bij elkaar zaten. Gezellig kletsen onder het genot van een biertje of Crémant (Luxemburgse champagne) en fouerfësch of een andere lekkernij. Ondertussen de kinderen van de ene attractie naar de andere trekkend. Dit is inderdaad meer dan alleen maar een kermis.

Interview

Ik stelde daarop een paar dagen later aan T.S. \ een drietal vragen over dit evenement. Hij is zelf geboren en getogen in Luxemburg stad en Luxemburger in hart en nieren.

Waarom is volgens jou La Schueberfouer zo’n belangrijk cultureel evenement in Luxemburg/ Luxemburg stad voor haar inwoners?
“Het is de perfecte plek om elkaar na de zomervakantie te ontmoeten. Vooral als het mooi weer is.”

Wat is je dierbaarste jeugdherinnering aan La Schueberfouer?
“Te veel attracties om op te noemen. Maar als kind zijnde vond ik vooral de schiettenten en de rollercoasters het leukste. En het lekkerste was de typische “Schappnougat,” een speciaal soort nougat die je alleen bij de kraam van Coné/Zellweger kunt krijgen tijdens de “Fouer.”

Welke Kirmes attractie is je meest favoriete?
“Ik denk dat dit nog steeds wel mijn favoriete attracties zijn naast natuurlijk een afterwork biertje bij de beroemde kraam van het “Schwarzwaldhaus”.”

Volgend jaar weer!

Voor mij is wel één ding zeker: volgend jaar ga ik weer. Met gasten. En dan ga ik voor de gefrituurde wijting en de Luxemburgse champagne. En misschien ook wel voor de poffertjes. Als toetje. En terwijl ik dit verorber, geniet ik weer van de gezellige drukte, de vriendelijke mensen, het gezelschap en de unieke ervaring. Zie ik je daar?

Adi! (“Tot ziens!” in het Lëtzebuergs)
Natasja

Wil je me graag blijven volgen? Type dan onderaan bij Reactie: “Volg Leven in Luxemburg” en laat je e-mailadres achter. Ik zet je dan op mijn maillijst. En je krijgt bij ieder nieuw verhaal automatisch een mail met de directe link.

Adres La Scheuberfouer:
Glacis Square (Fouerplaatz)
Luxembourg City

Bron:
www.visitluxembourg.com
T.S.: Luxemburger in hart en nieren
Foto’s: http://www.leveninluxemburg.nl/


Wil je wel een expat zijn?

In onderstaand artikel gebruik ik ons expatleven in Luxemburg als voorbeeld. De strekking van dit verhaal is echter van toepassing op ieder ander land waar jou een expatleven staat te wachten. Ik hoop dat het een inspiratie voor je mag zijn.

Je partner is aangenomen voor een baan in het buitenland. De baan is voor een paar jaar. Je partner is enthousiast. Maar jij hebt je baan in Nederland. En samen hebben jullie een huis, tuin, familie, vrienden en kennissen in Nederland. Ga je mee?

In dit blog vertel ik je over mijn persoonlijke worsteling en geef ik je een methode op basis waarvan jij voor jezelf heel overzichtelijk kunt bepalen hoe jij in het expatleven staat.

Onze tweede verhuizing van Nederland naar Amerika

Zoveel vragen

Wat doen jullie? Wat doe jij? Ga je mee? Blijf je hier? Wat doe je met je baan? En waar doen jullie goed aan indien jullie kinderen hebben? Wat doen jullie met de woning? Kun je je familie en vrienden missen? En hoe kijk je tegen de reistijd aan? Naast de deur is het niet. Voor een wekelijkse kop koffie kan het wat ver zijn. Laat staan voor de dagelijkse kop koffie met je moeder.

En wat houdt het precies in, leven in het buitenland? Het lijkt spannend en avontuurlijk. Maar ook nieuw en onzeker. Wat kunnen jullie verwachten? Wat komt er allemaal bij kijken? Hoe bereid je je voor?

Nieuwe fase

Er staat jullie een hele nieuwe fase te wachten. Jullie hebben legio vragen. Maar geen antwoorden. Er zijn zoveel afwegingen te maken, beslissingen te nemen en dingen te regelen. Hier in Nederland én daar in dat andere land. Waar begin je? Nóg belangrijker: staan alle neuzen wel dezelfde kant op? Willen jullie allemaal hetzelfde?

Ons huis in Virginia, Amerika

Wat wil jij?

Je was enthousiast voor je partner en steunde het solliciteren op deze baan. Maar nu is het realiteit geworden. Het moment dat je partner die kant op gaat, is ineens daar.

En jij? Heb je wel heel goed nagedacht over joúw wensen? Ben je wel eerlijk geweest naar jezelf? Wat wil jíj?

Of je nu meeverhuist naar het buitenland of hier blijft in Nederland; beide scenario’s hebben gevolgen. Er moet actie op genomen worden. Het moet doorgesproken en voorbereid worden. Dat vraagt om een zorgvuldige afweging van jullie allemaal.

De mindere kanten van een expatbestaan

Dit was ook het geval bij mij en mijn partner. We waren samen al twee keer eerder expats geweest, in Amerika. We hadden hier allebei van genoten. Maar iedere keer moest er afscheid genomen worden. En aan de andere kant van de wereld weer een nieuw sociaal netwerk opgebouwd worden. Dit kostte veel energie en viel mij steeds zwaarder. Ook mijn carrière leed eronder. Het lukte me wel om iedere keer weer werk te vinden. Maar het werden steeds andere baantjes met een steeds korter contract. Want ondertussen werd ik ook steeds ouder. En dus minder interessant voor de arbeidsmarkt. Vooral in Nederland.

Droomhuis

Na de tweede keer in Amerika keerden we terug naar Nederland. Daar vonden we ons droomhuis op een droomlocatie. Hier wilden we nooit meer weg. Dat was een reden om later een expatleven in Italië af te slaan. Daarnaast kwam het niet uit qua timing. Ik had ook eindelijk een superleuke baan mét groeimogelijkheden. Mijn man was zeer tevreden met zijn werk. Bovendien wilden we ons droomhuis niet verkopen of verhuren. En leegstand doet een huis ook geen goed.

Nee, deze keer bleven we in Nederland. Om ons écht te kunnen settelen. En een (nieuw) sociaal netwerk te kunnen opbouwen. Hier wilden we oud worden, zeiden we tegen elkaar.

Nederland: grote tuin, groot tuinonderhoud, grote verantwoordelijkheid

Een droom spat uit elkaar

En toen liep het tóch anders. Ik stond na 1 jaar weer op straat. Want het bedrijf van die superleuke baan had besloten om naar het buitenland te verhuizen. Helaas mocht ik als receptioniste niet mee.

Ik ben toen als zelfstandig ondernemer aan de slag gegaan. Werkend vanuit huis. Dat beviel goed en dat liep goed… de eerste 2 jaar. Daarna liep het klantenbestand hard terug. Wat ik ook ondernam, ik kreeg het niet meer opgebouwd. Langzaam maar zeker verloor ik het enthousiasme en de drive.

In de tussentijd kwam de baan van mijn partner op de tocht te staan. Zomaar. Totaal onverwacht. Onaangekondigd en zonder uitleg. Hij hoefde nog maar 3,5 jaar tot aan zijn vervroegd pensioen. Maar hij wilde die laatste jaren pertinent niet uitzitten. Hij wilde met vervulling werken en er toe doen.

Steun en toeverlaat

Ineens kwam de huidige baan in Luxemburg op zijn pad. Het zou voor 3 jaar zijn. Met de mogelijkheid te verlengen tot maximaal 9 jaar. Hij vroeg mij hoe ik erin stond. Ik steunde, motiveerde en enthousiasmeerde hem. Ik was blij voor hem. En gunde het hem. Ik was totaal niet bezig met de consequenties van zijn solliciteren. Hij moest het eerst nog maar eens zien te worden. Er waren enkele honderden sollicitanten. Meerdere sollicitatieronden. Allerlei assessments en een medische keuring.

Maar. Hij. Werd. Het. Hij was uitgekozen. Doorgelicht. Goedgekeurd. En gevraagd om te komen werken per 01 januari 2019. Het was 13 november 2018.

Over slechts 1,5 maand zouden onze levens heel anders zijn. Hij daar. Ik hier, alleen in ons droomhuis op onze droomlocatie. Maar zonder levenspartner. Zonder mijn steun en toeverlaat. Ik wilde mee, maar voelde me ook verantwoordelijk voor ons huis in Nederland, de onderhoud van de tuin en de verzorging van de geiten en de kippen. Ik werd steeds stiller.

Nederland: Onze 5 geiten Sanne, Isabel, Max, Bella & Mac

Wiens belang?

Hij zou eerst doordeweeks in een hotel verblijven en in de weekenden naar huis komen om zoveel mogelijk bij me te zijn. Leven uit een koffer. Dat vond ik zo naar voor hem. Hij verdiende beter. Een fatsoenlijke woonplek. Hij opperde dan wellicht een kleine eenvoudige studio met een bed, kast, douche en toilet. Eigenlijk een studentenkamertje in de stad, waar ook een sportclub was. Hij zou daar elke avond na het werk gaan sporten en daarna naar bed.

Ik was alleen maar bezig met zijn toekomstige leefsituatie. Ik luisterde, dacht mee en opperde ideeën. Allemaal in zijn belang. Maar ik vergat na te denken over mijn eigen belang. Mijn wensen en behoeften in deze nieuwe situatie. Ik raakte in paniek. Ik wilde zo niet leven. Niet voor 3 jaar en al helemaal niet voor 9 jaar! Het was zijn avontuur geworden en ik stond aan de zijlijn toe te kijken.

Hulp gezocht

Ik wilde de toekomst van mijn partner niet dwarsbomen met mijn wensen en behoeften. Ik voelde mij daar schuldig over. Hij verdiende deze nieuwe baan zo.

Maar ik wilde toch eigenlijk ook wel op avontuur. Ik voelde het expatbloed weer kriebelen. Italië had ik laten varen, maar deze kans, mijn állerlaatste kans, wilde ik niet aan mij voorbij laten gaan. Ik wilde ook weer expat zijn. Samen met mijn partner. Ik zag alleen niet hoe met al die verantwoordelijkheden in Nederland.

Daarom ben ik in gesprek gegaan met een therapeut. Met haar heb ik alles op een rij gezet. Wat wilde ik nu echt? En wat was er allemaal mogelijk? Ik heb ook geleerd om dit uit te spreken. Dat was maar goed ook. Mijn partner wilde niets liever dan dat ik bij hem zou zijn.

We hebben uiteindelijk ons huis in Nederland aangehouden en huren een appartement in Luxemburg. Ik reis op en neer, maar zit meer in Luxemburg dan in Nederland. We hebben een hele lieve persoon gevonden die op ons huis en beestenboel past in onze afwezigheid. We genieten er samen van en zijn blij dat het zo is gelopen.

En nu heb ik dit blog waarop ik al mijn ervaringen en tips met je deel. Want ik vind het superleuk om weer expat te zijn!

To be an expat, or not to be an expat. That’s the question.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Het is superbelangrijk om goed na te gaan hoe je ieder als individu in een mogelijk expatleven staat. Wat zijn ieders wensen, behoeften, angsten, vragen en hoop? Bespréék dit samen. Nog voordat jullie overgaan tot het regelen van praktische zaken.

Ons appartement in Luxemburg

Een vragenlijst voor jou

Vanuit mijn zojuist beschreven ervaringen heb ik een vragenlijst opgesteld. Een praktische lijst met vragen die je jezelf kunt stellen. Vragen die je elkaar kunt stellen. Maar ook met tips en overwegingen.

Deze vragenlijst heb ik in eerste instantie gemaakt voor jou als zijnde de partner van de toekomstige expat. Om jezelf de tijd en de aandacht te gunnen die je verdient. Om je weg te vinden in een spannende en onzekere periode. Maar ook een periode die heel leuk en ervaringsrijk kan zijn. Een goed begin is het halve werk. Dat geldt zeker bij een ingrijpende verandering als deze. Klik onderaan dit artikel voor de lijst.

Mocht je vragen hebben, mail me gerust: leveninluxemburg@gmail.com .

Wil je jouw ervaringen hierin delen? Laat hieronder een reactie achter. Ik hoor graag van je.

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust dit blog met hen. Wellicht zit er een gouden tip voor hen bij.

Word je zelf binnenkort expat? Wat leuk! Welcome to the club!
Veel succes met deze eerste fase en aarzel niet om mij te mailen wanneer je vragen hebt.

Klik hier voor de vragenlijst

Adi! (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs)
Natasja


10 Tips voor wandelen in het Müllerthal

Laatst heb ik met mijn man en onze hond onze eerste wandeling gedaan in het bekende Müllerthal-gebied. Daar kwamen we erachter dat je het beste een zaklamp mee kunt nemen. Ook op klaarlichte dag!

Naar aanleiding van deze wandeling heb ik 10 tips samengesteld voor iedereen die hier of op een nieuwe, onbekende plek gaat wandelen. Deze tips vind je onderaan dit verhaal.

Het weer was perfect: 16 ˚C, licht bewolkt, geen wind en af en toe scheen de zon. We hadden er alle drie zin in. Voor de zekerheid mijn rugzak gepakt met wat etenswaren voor ons en water voor de hond. Een hoed, een vestje en een zonnebril. We konden op pad.

De weg ernaartoe was mooi. We reden binnendoor en genoten van de vergezichten over het groene, glooiende heuvellandschap. De reistijd viel ook alleszins mee: slechts 25 minuten vanaf ons appartement. Dat was nog eens geluk hebben. Dan bleef er meer wandeltijd over.

In de buurt van het plaatsje Müllerthal werd de natuur snel ruiger. Maar het werd ook drukker. Steeds meer auto’s, wandelaars en motoren op en langs de weg. En de parkeerplaatsen op de geijkte plekken waren al vol. Wij waren er om 11:00 uur.

We liepen een pad op dat leek op een “hoofdpad”: breed, vlak, makkelijk begaanbaar en aan de sporen te zien ook toegankelijk voor ruiters en mountainbikers. Mooi om het landschap even op me in te laten werken.

We besloten wandelroute C2 te doen: een circuit van iets minder dan 4 kilometer. De helft van dit circuit bestaat uit meerdere steile klimmen en afdalingen. De andere helft loopt terug over het hoofdpad. Ik kon 3 “C”-routes ontdekken en C2 is er één van.
We moesten klimmen en klauteren, om rotsformaties heen, dóór rotsformaties heen en genoten van prachtige doorkijkjes en uitkijkpunten.

Een van de hoogtepunten was een hele smalle passage door een rotsformatie waar ik met mijn rugzakje maar net door kon. Bij een andere passage was het zo donker dat ik geen hand voor ogen zag. Gelukkig was daar de mobiel met zaklampfunctie. En zo liep ik al filmend achter het lichtje van mijn man aan.

Wil je zien hoe donker die passage was? Klik dan onderaan dit artikel op de link van het filmpje.

Onderaan de helling kwamen we uit op het hoofdpad. Er recht tegenover liep een kabbelend beekje en stonden een paar picknicktafels. Onze hond wist wel raad met het beekje en liep al pootjebadend door het verkoelende water. Ik kon nog net de verleiding weerstaan om zelf te gaan pootjebaden. Als ik iets bij me had gehad om mijn voeten mee af te drogen, had ik het zeker gedaan.

Op de terugweg over het hoofdpad werd het al snel drukker met mensen én honden. Alle honden waren aangelijnd. Dit is officieel verplicht in Luxemburg. Alsook een inenting voor honden tegen hondsdolheid.

Maar vergeet vooral je zaklamp niet voor leuke, spannende wandeltochten in het Müllerthal-gebied!

Adi (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs),
Natasja

Hieronder volgen alle 10 wandeltips:

10 Wandeltips Müllerthal

Iedereen die gaat wandelen in bekend en minder bekend gebied heeft bijna altijd wel een portemonnee bij. Ook de mobiel is tegenwoordig standaarduitrusting. Sommige dragen daarnaast standaard een paar stevige (wandel)schoenen. Of gaan gekleed in meerdere dunne laagjes voor onverwacht kouder, warmer of natter weer. Wellicht  hebben ze altijd een flesje water bij alsmede een zonnebril en een hoofddeksel. Voor de één is dit zijn/ haar standaarduitrusting, voor de ander compleet nieuw.

Ik ben zeker geen doorgewinterde wandelaar. Lichamelijk ben ik hierin helaas beperkt door een afgeschreven knie. Maar dat neemt niet weg dat ik wandelen wel heel leuk vind. Zeker in de natuur, mét hond. Lekker een frisse neus opdoen, het hoofd leegmaken en vervolgens tot nieuwe (creatieve) ideeën en inzichten komen. En dat alles onder het genot van een prachtige, serene natuur. Ik kan er altijd weer goed opladen.

Onderstaande tips komen voort uit mijn eigen ervaringen tot nu toe. De lijst is niet heilig en zeker niet eindig. En het is ook van toepassing op andere wandellocaties. Wellicht zijn een aantal tips al gesneden koek voor je. Maar wellicht zit er ook een tip bij die jou nuttig lijkt.

Heb jij wandeltips en wil je die hier onderaan delen? Ik lees graag je reactie.

Tip #1: Wees er vroeg bij

Dit wandelgebied is zo populair dat het in de loop van de ochtend al snel volloopt met dagjesmensen en toeristen. Zeker in het hoogseizoen. Zowel in het natuurgebied zelf als in de plaatsjes is er veel verkeer. Wil je niet lang zoeken naar een parkeerplaats en lekker genieten van de nog rustige natuur, ga dan vroeg op pad. Zeker in de zomermaanden is het dan qua temperatuur ook beter te doen dan bijvoorbeeld na het middaguur wanneer de zon hoog aan de hemel staat.

Tip #2: Neem een lichtje mee

Zoals eerder beschreven, zijn er vele leuke wandelroutes met onverwacht donkere stukken. Een lichtje is dan erg praktisch. Een mobiel met zaklampfunctie voldoet ook prima. Klik hier om te zien hoe donker onze passsage was.

Tip #3: Neem een klein handdoekje mee

Een klein handdoekje vind ik zelf heel fijn om bijvoorbeeld mijn handen mee af te vegen en/of mijn voeten af te vegen na het pootje baden in beekjes/ meertjes. Maar ik gebruik het ook om bijvoorbeeld de schillen van mijn appel op te vangen (ik neem overigens altijd mijn eigen afval mee en deponeer het in de eerste de beste openbare afvalbak. Kleine moeite, groot plezier voor mens en dier).
Daarnaast heb ik vaak bij warm weer een schoon, vochtig washandje bij. Dit stop ik in een luchtdicht plastic zakje zodat het zo lang mogelijk vochtig blijft. Het is een genot om hiermee je bezweette gezicht, nek en handen af te vegen. Dat geeft een instant schoon en opgefrist gevoel!

Tip #4: Neem water mee

Ik heb altijd water bij me. Zelfs als ik van tevoren al weet hoe lang de wandeling gaat duren. Het kan zomaar gebeuren dat de wandeling toch langer duurt, het warmer wordt tijdens de wandeling, of iets dergelijks onvoorzien.
De hoeveelheid is afhankelijk van de duur en de inspanning van de wandeling en je eigen behoefte. Ik zorg ervoor dat ik van tevoren goed gedronken heb zodat ik even vooruit kan. Maar ook weer niet zoveel dat ik ter plekke een bosje moet opzoeken.

Als de hond mee gaat (bijna altijd), dan heb ik speciaal voor hem een eigen flesje water bij en een inklapbaar drinkbakje. Soms ook wat snoepjes, maar water vind ik het allerbelangrijkst.

Tip #5: Neem iets te eten mee

Eigenlijk om dezelfde reden als bij het meenemen van water. Je kunt hierbij denken aan vers fruit (appel, peer, banaan), een proteïne reepje, een bruine boterham met pindakaas, olijven. Allemaal wat langer houdbaar bij warmere temperaturen en zij vullen je suikers (vers fruit), eiwitten (proteïne reepje, pindakaas) en zouten (olijven) aan waardoor je weer energie krijgt en langer door kunt.

Tip #6: Begin klein/ makkelijk

Als je in het dagelijks leven niet vaak wandelt en zeker niet in dergelijk heuvelachtig terrein als in het Müllerthal- gebied, dan zou ik beginnen met een wandeling die niet zo lang en inspannend is. Je wilt er tenslotte ook van genieten. Het landschap is er niet minder mooi door wanneer je een relatief makkelijke(re) wandelroute neemt. En wanneer de wandelroute wat makkelijker is, heb je ook de tijd om de omgeving echt in je op te nemen en te genieten van het mooie uitzicht.

Tip #7: Draag dichte (wandel)schoenen

Als je in een bosrijke omgeving gaat wandelen, zou ik sowieso dichte schoenen dragen. Dit om te voorkomen dat zand, steentjes en takjes je voeten kunnen irriteren. Welk schoeisel  je draagt, is persoonlijk. Ieder heeft zo zijn/ haar voorkeur.
Ik draag bijvoorbeeld lichtgewicht wandelschoenen in een gymp-vorm terwijl een goede vriendin van mij stevige boots draagt die tot boven de enkel lopen.
Mocht je de “wandelkoorts” te pakken hebben en er regelmatig op uit willen gaan, dan is het wellicht een idee om je eens te laten voorlichten door winkels/ personen die kennis van zaken hebben met betrekking tot wandelschoenen. Te denken valt hierbij aan outdoor-winkels en de ANWB.

Tip #8: Draag kleding in meerdere dunne laagjes

Ongeacht de tijd van het jaar waarin ik erop uit trek, kleed ik mij altijd in meerdere laagjes. Ik weet er niet het fijne van, maar mijn ervaring is dat meerdere, dunne laagjes kleding over elkaar meer warmte geeft dan één dikke laag.
Krijg ik het onderweg onverhoopt warm, dan kan ik een laagje uitdoen zonder te snel af te koelen. Ik draag bijvoorbeeld een hemdje, T-shirt met lange mouwen, dun fleece vest en een dun winddicht, ademend regenjasje. Met deze laagjes houd ik het goed vol van de vroege lente tot de late herfst.
Bij hele warme dagen draag ik een T-shirt met korte mouwen. In de winter draag ik een lichtgewicht dons jack in plaats van de regenjas. Ook dit is heel persoonlijk en een kwestie van uitproberen. Maar meerdere laagjes is echt aan te bevelen.

Tip #9: “Take only pictures, leave only footprints”

Oftewel: “Neem alleen foto’s en laat alleen voetafdrukken achter”.
Zoals eerder aangegeven bij tip #5 neem ik altijd mijn eigen afval mee. Desnoods offer ik er een poepzakje van de hond voor op. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer iedereen dit doet, we allemaal langer kunnen genieten van een mooi en ongerept stukje natuur.
En voor wat betreft het nemen van foto’s: dan komt je mobiel (met die zaklampfunctie) ook weer van pas!

Tip #10: GENIET!!!

Kijk, luister, ruik, voel.
Ik heb gelukkig een hond die net zo zijn tijd neemt tijdens een wandeling als ik. Ik vind het heerlijk om goed om me heen te kijken, dichtbij en veraf. Te luisteren naar de dierengeluiden, het ruisen van de wind door de bomen. Om regelmatig te stoppen en de wilde bloemen, planten en insecten van dichtbij te bestuderen (en te fotograferen). Om de wind door mijn haren te voelen.
Voor mij gaat het niet om de afstand van een wandeling maar om de beleving. Zo heb ik al verscheidene keren oog in oog gestaan met een ree, gewoon in de directe omgeving van ons appartement in Luxemburg. En ik kan je zeggen: “Dan kan mijn wandeling niet meer kapot!”
Maar ook als een buizerd plotseling van heel dichtbij uit een boom opvliegt. Of hele kleine vogeltjes die enórm kwetteren omdat ik langs hun nest afloop, vind ik geweldig! Op dat soort momenten geniet ik het meest.

Heb jij vergelijkbare geniet-momenten? Wil jij die hier onderaan delen? Ik lees graag je reactie.

Klik op onderstaande link voor ons zaklamp-avontuur!
https://youtu.be/jaGpMUnAKoQ


Oude statige huizen in een stad met kinderkopjesstraat ervoor

“EN INEENS WAREN WE WEER EXPATS”

Eigenlijk kan ik het nauwelijks bevatten. Het is allemaal zo snel gegaan. Pas een kleine negen maanden geleden kwam ons leven compleet op zijn kop te staan. En nu leven we alweer ruim vier maanden als expats in Luxemburg.

Negen maanden geleden zaten mijn man en ik qua werk allebei een beetje in een dip. Als zelfstandig ondernemer zat het mij allemaal tegen. Ik verloor langzaam maar zeker mijn enthousiasme. Ik was aan het twijfelen of ik in die hoedanigheid door wilde ploeteren.

Mijn man daarentegen had veel plezier in zijn werk. Hij was een nieuw project aan het opstarten. En hij wilde dit graag blijven doen tot aan zijn pensioen. Maar ineens kwam dit op losse schroeven te staan. Er werd aan zijn toekomstbeeld getoornd. Hij wist niet meer waar hij aan toe was.

Tegelijkertijd kwam de kans op een expatleven in Luxemburg op ons pad. Compleet onverwacht. Dat hoofdstuk was door ons namelijk allang afgesloten. Twee keer eerder woonden en werkten we als expats in Amerika. We hadden daarna nog een leven als expat in Italië overwogen. Maar uit praktische overwegingen besloten we het expathoofdstuk definitief te sluiten. De hang om ons eindelijk in Nederland te kunnen settelen en iets op te bouwen, was groter. Dachten we…

En nu popte de kans op een expatleven weer op. Wat doe je dan?
We zijn allebei redelijk praktisch ingesteld. Daarom hebben we weer een lijstje gemaakt. Ieder voor zich én samen. Een lijstje van alle voor- en nadelen. We kwamen tot de conclusie dat het gevoel van avontuur bij ons allebei overheerste. We voelden dat dit onze laatste kans was op een leven in het buitenland.

“To boldly go where no one has gone before” is altijd onze mantra geweest. Nu kwam dit ineens weer helemaal tot leven. Eén van onze gezamenlijke passies was weer aangeboord. We besloten ervoor te gaan. En nu leven we dus ons expatleven in Luxemburg. Het bloed kruipt uiteindelijk toch waar het niet gaan kan.

P.S.:
Nog een passie van mij is schrijven. En waar kun je nu beter over schrijven dan over een andere passie?! Precies, over ons leven als Nederlandse expats in Luxemburg. In dit blog schrijf ik over mijn ervaringen. Ook probeer ik je zoveel mogelijk informatie te geven. Praktische, leuke, nieuwe ervaringen en informatie. Met mijn streven dat ik hiermee zowel (toekomstige) Nederlandse expats als vakantiegangers in Luxemburg mag dienen. Dit is mijn nieuwe “job”.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw wekelijks verhaal.


Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Vind je dit blog leuk en informatief? Delen is lief!