Archives: 13 september 2019

My 6 best tips for some TLC

‘What does the word ‘love’ mean to you?’
Last year this question made me think. I was following a writer’s course during which I received a question a day for one hundred days.

One day this question popped up in my inbox and I started to write down all my thoughts right away. These thoughts came straight from my heart and made me realize that I could definitely use some more TLC, Tender Loving Care. Not so much from my loved ones, but from myself. By writing down my answer to this question I discovered that I had developed a great lack of self-care.

In this blog I will tell you about my physical relapse and how I dealt with this. I will explain why taking care of myself turned out to be very important to me as a person with many roles to fulfill. Also, I will share with you my outcome of the meaning of love. I will give you my six personal and best tips for (more) self-care.

Expats again in only six weeks

On February 1, 2019, we moved to Luxembourg as expats. Since then our lives have been completely different. Everything was new to us: the country, the people, the language, the culture, but also our living and working situation. This was a major change that we were forced to adapt to in only six weeks.

Swiftly and smoothly

Everything needed to be sorted out, arranged for, and executed in those six weeks. We then moved on my husband’s first office day. Needless to say, that all of this needed a very tight planning to make the switch to our new life a swift and smooth one. But we managed to do so.

On the road again …

During the first eight months almost every weekend we drove the three-hour trip up and down between our expat country and our home country. This was because of our house and our farm pets that we were still keeping in our home country and needed our care.

Vrouw in shorst en geel shirt voor appartementengebouw
Our new home away from home

Everything but the girl

This was very time and energy consuming to me and I had a hard time to take a moment and listen to my own needs. In these eight months I was only focused on letting everything run smoothly. Everything but myself.

Physical complaints

I started to develop some physical complaints. First, I felt them only every now and then and very vaguely.

Over time they became more evident: I was tired all the time, each night I would sleep only until 4 AM, I gradually lapsed into unhealthy eating habits and I started to feel depressed.

All this time I experienced a lot of stress; I forced myself to do it all and to do it perfectly.

When, when, when …

I was going to take time for myself when our apartment in Luxembourg was completely furnished and decorated, when my husband had found his own rhythm in working and private life, when I had taken the dog at least once a day for a long walk to give him his exercise, etcetera.

I was convinced that when everything and everybody would run smoothly, I would run smoothly as well. I would enjoy this new expat life that way. In reality, I started to lose pleasure in living this expat life.

Vrouw met bril en gele muts eet broodje braadworst
Unhealthy eating habits

Wakeup call

And then I did my back in. Twice. The second time the pain was unbearable and literally took my breath away. Worst of all, it would not diminish unless I lay still and completely relaxed my body.

Pain killers and muscle relaxers did their job for the moment, but I realized that my body had given me a wakeup call. I had been going on for too long and too far neglecting my own needs. My body had literally stopped me.

What does the word ‘love’ mean to you?

At this time the writer’s course question popped up in my mailbox: ‘What does the word ‘love’ mean to you?’ While writing down my answer to this question,

I unknowingly changed the subject to self-love and self-care. I finally got the picture of how important it is to love myself and to take good care of myself. But most of all I realized how easily I would forget to pay attention to this.


My body had literally whistled me back and had forced me to come to a standstill. The question ‘What does the word ‘love’ mean to you?’ forced me to contemplate what was important to me in order for me to be able to continue to function and enjoy my expat life.

Taking care of my body is now my first priority

Six times ‘Self-love means to me …’

Below I will present to you the six most important aspects of self-love and self-care that I wrote down for myself. Perhaps one or two aspects might apply to you or at least make you think about what self-love and self-care means to you and whether you need to implement this a little bit more:

  1. Self-love means to me: listening to my heart and my gut feeling

    I have noticed that the first thought that pops up usually is a thought that comes straight from my subconscious mind and therefor from my heart: it is pure and without judgment or question.

    My focus now is to listen more carefully and to respond faster and more spontaneously to these thoughts. By doing this I am responding to my intuition, my gut feeling, that first thought from the heart. I put this into action, and I have noticed that I am less stressed because I do things that I love doing or that I am ready for at that precise moment.

  2. Self-love means to me: taking my feeling of distress/ discomfort seriously

    When I experience stress, I take it seriously and try to track down the cause of it; why do I experience stress right now? Where is it coming from? And each time I have discovered that I am doing something against my will. Not necessarily imposed by somebody else, but I have the tendency to attend to others first before I attend to myself. And that very frequently causes a lot of stress within me.

    My focus now is to stop the activity or step out of the situation right away. If this is not possible, I tell myself: ‘This too will come to an end and when it does, I will attend to myself. I will do something that makes me feel good and  happy.’ Something as simple as taking a ten minute-tea break while reading my favorite magazine would suffice.

  3. Self-care means to me: taking good care of my body

    Clean eating, exercise regularly, go to bed in time, rise early and taking time outs. When I follow these ‘rules’ I am at my best. I do try to give myself some slack to deviate from this every now and then. But when I experience stress, most of the time it is because I have neglected one or more of these ‘rules.’

  4. Self-love means to me: lowering the bar

    It is not for nothing that at my third tip I talk about giving myself some slack every now and then. If I did not follow all of my daily ‘rules’ than so be it. Tomorrow there will be another day with new chances.

    I do strive to live by my own rules, because I do feel and function a lot better then when I do not. But I try to let go of ‘having to’ and I have noticed that it makes me feel so much more relaxed. And gentler, both to myself and my surroundings. Now I can laugh about a silly joke rather than feeling addressed by it.

  5. Self-love means to me: dare to be myself

    … and showing this to the world; unabashed, pure, natural. Without expectations from others or judging them myself. Just being myself and loving myself. To follow my own path and make my own choices. Not for others, but for me.

    A while ago I was attending an expat meeting for newcomers. That evening I was asked three times if I was interested in a job. Each time I answered ‘No, thank you.’ Before I would have started to doubt whether I should look for a job. Now I am convinced that my blog is my job, my path to follow. It makes me feel happy and I can develop it into something that is completely me.

  6. Self-care means to me: To enjoy

    To enjoy my new stage of life. To enjoy the things that I undertake, big and small. To enjoy my loved ones; family, dear friends and our pets. To enjoy the moment, like when I drink my cup of tea or cappuccino or when I catch the sun rays on my face.

    I can completely unwind when I walk in the forest with my dog. I can fully enjoy each season with its own weather type and the natural habitat responding to it. I LOVE yoga. And I am thankful for having been given the opportunity to live the expat life one more time.
Woman with winter coat and glasses in forest
I just love hiking the forests of Luxembourg

These are the six most important aspects of self-love and self-care to me which is my personal theme of this year. I am thankful that I was forced to think about the question ‘What does the word ‘love’ mean to you?’ at a time that I needed self-reflection the most.

Perhaps one or two aspects might apply to you or at least make you think about what self-love and self-care means to you and whether you need to implement this a little bit more. After all, I feel that all of us expat ladies could use more self-love and self-care.

Take good care of yourself,

Sign up for my private Facebook community and meet with other lovely expat ladies, wives and moms from around the world. Get the opportunity to exchange experiences, share tips and information, and chat and have fun with like minded people. Join here:

My 3 best tips for selfcare during this Covid-19 confinement and afterwards

In this surrealistic situation of being confined to home because of Covid-19, I almost lost it. In this blog I share with you three of my best tips for selfcare during the confinement and afterwards.

In the beginning

In the beginning when my husband was sent home with the message to work from home until the end of May, I was still in my own daily rhythm. This changed after about two weeks.

Slowly but gradually I let go of my rhythm and therefor of my needs and wishes, and focused more on keeping the apartment clean, washing, planning meals and doing grocery shopping. The latter I called “going into the war zone.” I also made sure that the dog would get his exercise every day to keep him sane and fit.

I did all this in order to make sure that both my husband and dog were being looked after. That everything was running smoothly just like before the confinement. However, I was denying reality and I was forgetting about myself.

Out of control

Slowly I lost my focus for work. I lost my motivation to take care of myself. And I lost my enthusiasm about our new expat adventure. I felt locked up, not being able to go anywhere. And I felt out of control. I was very much aware of how vulnerable we all were and, even though surreal, how bad the situation in the outside world was.

Put your needs and rhythm first

Finally, I realized that the only way for me personally to survive the confinement, was to hold on to my own needs and wishes. And to my own daily rhythm. It took me about a week to start picking things up again. To start taking care of myself. I was still taking care of my husband, dog and the household, but no more forgetting about me. As soon as I started putting my needs and my own daily rhythm first, the rest fell into place.

Set your priorities

So, I wrote down my priorities: things, habits, needs that I have to have to get me through the day. Not only now during the confinement, but also afterwards when everything is slowly changing into the ‘new normal’. Here are three of my tips that work best for me:

Pampering myself with a mud mask

Tip 1: Writing is golden

The first thing I do is writing my thoughts on paper each day. If it is not possible to do this right after getting up early in the morning, I will do it later in the day because it helps me clear and ease my mind. It also helps me find solutions. I write everything down, no matter whether it makes sense or not. I write until I have no more thoughts and I feel ready for taking on the day.

This really helps to clear my mind and be at peace. I feel more focused for the rest of the day. And it makes me feel good about myself for taking this ME-time first thing in the morning.

Tip 2: Keep on moving

Another thing I need is physical exercise to be able to literally move around. But it also gives me a good feeling afterwards. It does not have to be a hardcore work out. I go with what I feel like doing each day. Most of the time that will be yoga. But I also like doing some Pilates exercises, or I use the home trainer for some interval training.

I also take active rest- days. These are days on which I do not exercise but I go for a long walk. My husband on the other hand aims for a daily run outside to get some fresh air and to clear his mind.

Online classes

Since all fitness facilities might still be closed for a while, I started using an online yoga-app called Down Dog. If you are already into yoga this is a nice alternative to real life classes. Also, a lot of local sports studios like yoga and pilates started live stream classes online. Check your local studio for online classes.

Tip 3: “Because I’m happy …”

The third tip is the tip with the most impact on me: I make sure I do something each day that makes me feel happy. Most of the time that implies something creative, like scrapbooking, painting or drawing.
But I also like to play the guitar.

Or I grab my favorite magazine, make myself a big cup of cappuccino and allow myself a short break on the couch or even on the bed when my husband is having a vtc. This way I can re-energize. Also, in the evening I sometimes take a bath or shower for relaxing purposes and a good night sleep.

Relax moment with magazine and dog

These are my three best tips to meet my biggest needs and to get me through the day, not only during this period of confinement but also before and afterwards. I hope one or two of these tips might inspire you to meet your needs and get you through the day.

Bonus tip

In this blog I share another great tip for staying positive and hopeful:

What are your experiences in this as an expat lady, wife, mom? Do you have the tendency to let go of your rhythm, needs and wishes in order for your household/ your family to ‘survive’ this confinement specifically or even in general?

#staypositive and take good care of yourself, because there is only one like you,

Sign up for my private Facebook community and meet with other lovely expat ladies, wives and moms from around the world. Get the opportunity to exchange experiences, share tips and information, and chat and have fun with like minded people. Join here:

Why we became expats again

It all happened so fast. I can barely believe it. One and a half year ago our lives were turned upside down. And now we are living an expat life for the third time.

With this blog I will tell you about the challenge of thinking rationally versus following your heart.

Failing business

One and a half year ago both my husband and I were struggling with our jobs. As an entrepreneur the business failed me. Slowly but gradually, I lost faith and I started to wonder whether I wanted to continue or not.

Flourishing project

My husband on the other hand was enjoying his work very much. He was just given a new project which he really wanted to work until his retirement. Everything looked good and everybody was very satisfied about his progress. Then out of the blue, he was forced to a new position and he was no longer sure about his future.

Happy in my home country The Netherlands

Closing the expat chapter

At the same time he was given the opportunity to apply for a job in Luxembourg. We were given the chance to live as expats again. To us this came very unexpectedly because we had already closed that chapter. Twice before we had been expats in the United States. After that we considered an expat life in Italy but decided not to. We were ready to finally settle in our home country The Netherlands and closed the expat chapter forever. Or so we thought …

Last chance

And then after a couple of years, all of sudden this chance for another expat life was given to us. What to do? Both my husband and I are pretty practical people when it comes to making decisions of this kind. We each made a list of the advantages and disadvantages and concluded that the sense of adventure for the both of us clearly dominated. This was our last chance for a life abroad.

Never say never again

“To boldly go where no one has gone before.” This saying from Star Trek has always been our mantra and now it was more applicable than ever. One of our joint interests had come alive again and we decided to go for it. And that is why suddenly and unexpectedly we are currently living an expat life again. Never say never again.

Excited about our expat country Luxembourg

Writing is another thing I am passionate about. And what could one write about best than about another passion? Exactly, our expat life. That is why on this website I write about my experiences as an expat wife. Besides sharing my stories, I will also try to give you as much practical information as I possibly can. With this I have created my new job.

Would you like to stay posted on my stories? Please type “Follow” at the bottom of this page and then enter your email address. You will now automatically receive a link to each new story.

Äddi (‘Until next time’ in Luxembourgish)


For a while I have been following expat ladies around the world online. I like their posts, their stories, blogs and pics. They are inspiring to me and these ladies make me feel connected. They make me feel belong to a very special group. This group is special because it is global, multicultural, and multilingual. We all have different backgrounds, but we share one thing in common: being an expat lady.

For the last couple of weeks I have noticed something on social media: sorrow. It looks like expat ladies are losing hope and they cling onto good old memories.⁠

In relation to this there is something that I have to get off my chest. I might surprise you with this blog, but I hope you will see the positive side of my message to #staypositive

Three times in a row

For me this is my third time as an expat lady. The first two times were great. Challenging from time to time. But I considered them as adventures. And these adventures made me grow and made me the person I am today.

Back in the old days

The first time we were living the expat life was in the United States of America. This was 23 years ago. At the time we could only get in contact with our loved ones overseas by collect call (which was very expensive) or email. There was no flat rate super-duper phone call connection, no mobile phones, no Facebook or Messenger, no What’s App or Instagram, no Twitter, SnapChat, LinkedIn, Zoom or even Skype.

Losing hope

Lately, to me it looks like expat ladies are losing hope and cling on to good old memories. There is nothing wrong with this. It is a natural and humane response to all the restrictions of countries being locked down. And having to wear masks when you go outside. Not being able to go to your favorite hairdresser or go out for an ice cream with your partner and/ or children.

Enjoying the sun during my coffee break from cleaning the house

Can we continue like this?

Yesterday evening I lost it myself for a moment after the press conference of our Prime Minister. The restrictions will be maintained until the end of May. How much longer can we continue like this?

Way different for everybody

We cannot. I believe that we cannot continue like this if we are losing it. We are hanging on to good old memories for dear life. But life is right now and right here. Yes, our expat lives are way different than anybody could have imagined. But life is way different for everybody right now.

Stay in touch

Also, as an expat it is very challenging and heart breaking when you are so far away from your loved ones and are not allowed to visit them. I feel the same way. I cannot wait to see them in real. But nowadays there are all of these (inexpensive or free) ways to stay in touch with each other. They are there for you to use.

Physical distance

No, it is not the same. But did you as an expat visit your loved ones at your home country that much more before the Covid-19 broke out? I sure did not. This was because of the physical distance. And this distance remains the same with or without the virus. To me that distance is part of being an expat.

What do you choose?

The whole Covid-19 sure is weird. It is almost surreal. That is how it feels to me. And apparently to other expat ladies as well given their online posts. But it is what it is. And only you can decide for yourself whether you will lose hope or keep your spirit lifted. I have chosen the latter.


So, I have made a decision and that is to #staypositive. I do not only want to cherish good old expat memories. I want to make those now as well. Even if it means having to stay at home with only my husband and my dog. I have so much in life to be thankful of.

#staypositive journal

I am going to write those blessings down in a special #staypositive journal. Each day when it is time to go to bed, I will take out that journal and write down what I am grateful of that day. This way I will go to sleep with a positive vibe and rise the next day with a positive vibe. This will not only help me to stay positive in this surreal time, but I will radiate that positive vibe to all of my loved ones.

Cherish the here and now

So please, stay positive. Not only for your own mental state, but also for your partner and children. Cherish what you have and what you still can do. Use the many means of communication to stay in touch with your loved ones at your home country. Make this time with the people in your expat country a warm and special one. Even with the limited means at hand at home, and tons of ideas online.

As expat ladies we are all in this together and together we can lift each other’s spirit.


Sign up for my private Facebook community and meet with other lovely expat ladies, wives and moms from around the world. Get the opportunity to exchange experiences, share tips and information, and chat and have fun with like minded people. Join here:

When life gives you lemons …

“When life gives you lemons, make lemonade” according to the saying. In real life it does not always work that way though.

For a while I have been offline. Being offline is not really a problem by itself. However, I strive to share my experiences online.

I do so in order to inspire other expat ladies, wives and moms around the world. Therefor going offline is not the most obvious thing to do.

In this blog I will explain why I needed to go offline anyway. May this story inspire you to take good care of yourself.

Signs of stress

Before I finally decided to go offline, there had been several signs of stress which I had ignored:

1 – It started with the outbreak of the Covid-19 virus in my home country. It made me worry whether or not our family and friends would be safe.  

2 – Then Covid-19 broke out in our expat country. We were confined to our apartment by the government. My husband was sent home to work from there. Nobody knew how bad and how long the outbreak would be. The uncertainty and not being in control of things caused a lot of stress for me.

3 – The moment had arrived that we had to go back to our home country to stock up on food for all of our (farm) pets there. We weren’t sure whether or not we could travel to our home country because of the borders being closed by our neighboring country.

4 – Worst case scenario we would have to ask our neighbor in our home country to go out and buy the supplies. But for her that would mean taking a risk with the virus out there and I did not want to put our responsibility on her. More stress built up in me.

5 – We did make it to our home country though. Hallelujah, I felt relieved. But I knew we would have to return to our expat country in four days. Could we make it back to our expat country? Would we be allowed to pass the borders again?

6 – The day before our return to our expat country, our dog suffered from his hernia and was in a lot of pain. I could not take him to the specialist. She had had to close because of the Covid-19 virus. Luckily, I did have some medication left to relieve him.

7 – On the day of our return to our expat country our cat showed signs of great suffering. He refused to eat and hardly moved. We decided to postpone our return and go see the veterinarian first. The results of the examination of our cat hit hard: he was suffering from severe kidney failure. My world trembled and my heart broke. I felt so lost and so out of control. I decided to stay as long as needed and make sure that my cat would have quality of life left.

8 – In the meantime I wanted to run my business perfectly despite of all the stress and sorrow. And so I continued, not wanting to disappoint anyone; balancing between taking care of and grieving over my dying cat, running the house hold, keeping the business going and completely ignoring my signals of stress.

9 – And then, only days after visiting the veterinarian, the medication no longer worked for my cat. This put so much stress on me that I finally broke down.

Our beloved cat Gijs

Accept, reflect, decide

I had to go offline and focus on the creatures most dear to me. And on myself. It was time for acceptance and reflection.

So, I made a difficult decision. I had to let go of our cat. The veterinarian agreed that it was the only humane thing to do. We buried him in our garden. Even the dog was a bit put off. But this was for the best of our cat.

Back and forth

Two days after the burial of our cat we went back to our expat country. On our way there we were stopped twice by the police. To me this felt very stressful.

It had me thinking: why did we go back in the first place? If my husband had to work from home for at least another two months because of the Covid-19 virus then why not go back to our home country and stay there until it is safe. My husband agreed. At the apartment we packed some things to take back home and we left.

Listen to your heart

While driving away I cried. I felt so relieved that I had followed my heart. With everything that had happened over the past month all I wanted was some peace of mind (and body). In this bizarre and very stressful global situation that we are all in, I finally learned to listen to my heart, to speak up and to do what feels best for me.

Self care

So I made another decision. I had let all this stress taken over me. And it was taking its toll on me and my surroundings. I had to take better care of myself. To set priorities for my well-being. To be kind to myself and to love myself for who I am. To follow my path and to do only what feels good to me.

Furry friends: dog Charlie and cat Gijs

Go offline

To do so, I might go offline every now and then to reflect: Do I still like what I am doing? Am I still following my path? Do I feel happy? What can I do to change this for the better and to have my lemonade after all? All of these (expat) life lessons I can then share with you online.

… make lemonade and cherish life’s lesson

So, when life gives you lemons, do not look away. Accept and reflect. Then decide what to do with them. And when you have taken care of them to your own satisfaction, then make lemonade out of them. And cherish the life lesson you learned.

Stay healthy. Stay safe. Love yourself.

Until next time,
Natasja der Kinderen

Please type “follow” below when you would like to continue to read my blogs. You will then receive an email with a link to each new blog automatically.

Ready for a change (english version)

About a month ago I started a new weekly column on both my Instagram and Facebook account: Expat Xpert. In this column I informed my Dutch audience about organizing a coffee/ tea social which was meant for the expat spouses of Luxembourg.

I was going to organize this social in order to have a platform for the expat spouses where they could meet like-minded people, exchange experiences and make new friends. Once the platform was created, I would then organize all kinds of social activities for and with these expat spouses.

In this blog I will explain to you why I will reach out to all expat spouses, not only of Luxembourg but around the world. Also, I will explain why I will communicate in English from now on.

A stressful move to the United States of America in 2006

For Dutch expats only

Until I started this new column, I wrote my blogs and posts for Dutch expats in Luxembourg only. This was because of me being a Dutch expat in Luxembourg myself and I did not give it much thought.

However, with the opportunity to organize this coffee/ tea social for expats of ALL nationalities in Luxembourg, I realized that it would be wise to communicate in a language most people understand. And that for sure is not Dutch. The idea of communicating in English was born but not yet executed.

Corona outbreak

Unfortunately, because of the Corona outbreak shortly thereafter, I had to cancel the social. The Luxembourg government first had declared a state of emergency and later extended this for another three months. It is still unsure if and when I will be able to resume the social.

I will persist

But I will not sit and wait around. I will persist in my plans. With all the Corona misery going around in the world, I want to reach out to you and all other expat spouses more than ever. That is to say “online,” because there is no sight of resuming social contacts offline yet.

Expat experiences

My first two times as an expat were amazing. I loved living, working and making new friends out there. But there were also challenging times. Like during our first time in the United States of America when all of a sudden one of our family members in our home country had a cerebral infarction.

My favorite expat house (Utah, USA 1997).

Please leave a message

Our family back home tried to reach us for days to inform us of this tragedy. However, we were travelling through the United States with guests. And since there were no cellular phones at the time, our family could only try and reach us at the hotels we were staying. But each time they called a hotel we had already left for the next one.

Finally, they managed to leave a message behind at our next hotel. When we got the message, my husband took the first plane home. I stayed behind with our guests.

In good times and in bad times

At times like these you realize that being an expat is not always and only about the good times. Being an expat can be lonely, challenging, making you home sick and so on. At times like these it makes it hard(er) to be so far away from your family and friends.

Worldwide and on your own

But the situation we live in right now is a global one. It is fiercely and intense. It affects each and everyone of us. Whether or not you are an expat, this Corona virus does not distinguish one from the other. We all have to deal with it in our own way.

From my personal perspective

Therefor, I can only write from my own perspective of living an expat life, in this particular situation and in general. It is a very personal perspective. But I am convinced that parts of it will match with your perspective. That you will recognize some of my feelings, happiness, frustrations and challenges in your own experiences, no matter what nationality or background you or I have.

1998: Hiking the North Rim of the Grand Canyon with guests.

I want to write for you

So I want to write for you; the expat spouse who lives away from her friends and family. In general though, I will write from a human perspective and that will make (parts of) each story applicable to all kinds of people in all kinds of situations or stages of live.

In English please

So, to make sure that the majority of the global expat population is able to read my blogs and posts, and therefor they can somehow find support in these, I will communicate in English as of now. Hence this blog.

Out of my comfort zone

All in all I can tell you that this feels like a major step out of my comfort zone. But since this is what I want, I have faith in the outcome. And who knows, maybe some day I will be able to resume organizing that international coffee/ tea social offline after all. Maybe I will see you there?

Until next time,
Natasja der Kinderen

Please type “follow” below when you would like to continue to read my blogs. You will then receive an email with a link to each new blog automatically.

Ready for a change

Ruim vier weken geleden begon ik met mijn wekelijkse rubriek Expat Xpert op Instagram en Facebook. Hierin hield ik mijn volgers op de hoogte van het op poten zetten van een koffie-/ theeochtend. Deze was bedoeld voor de partners van expats in Luxemburg.

Ik wil dit graag organiseren om de partners een platform te bieden. Hierop kunnen zij gelijkgezinden ontmoeten en met hen ervaringen uitwisselen. Wellicht ook nieuwe vriendschappen sluiten. En uiteindelijk zou ik vanuit dit platform ook heel graag sociale activiteiten voor en met hen willen organiseren.

Met dit blog leg ik uit waarom ik ga uitreiken naar àlle expats, ook buiten Luxemburg. En ik leg uit waarom ik stop met het schrijven en posten in het Nederlands.

Een stressvolle tweede verhuizing naar Amerika in 2006

Het ontstaan van mijn idee

Totdat ik met de wekelijkse rubriek begon, richtte ik mij met mijn posts en blogs alleen op Nederlandse expats in Luxemburg. Met het organiseren van de internationale koffieochtend kwam het besef dat ik online ook actief wil zijn voor expats van andere nationaliteiten. Het idee om over te gaan in het Engels was hiermee geboren.


In verband met de huidige situatie rondom het Coronavirus heb ik de koffie-/ theeochtend moeten afblazen. De Luxemburgse regering heeft de noodtoestand met drie maanden verlengd. Hierdoor is het voorlopig onzeker wanneer ik het weer kan gaan oppakken.

Doorzetten en uitreiken

Maar ik wil niet gaan zitten afwachten. Ik wil doorzetten en overgaan in het Engels. Met alle ellende die gaande is in de wereld wil ik nu meer dan ooit uitreiken naar alle expats; van alle nationaliteiten en in de hele wereld. Online wel te verstaan, want er is nog geen zicht op hervatting van sociale contacten offline.

Ons huis in Utah tijdens onze eerste plaatsing in Amerika.

Moeilijke momenten

Mijn vorige twee plaatsingen als expat waren fantastisch; qua wonen, werken en het maken van nieuwe vrienden. Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten.

Zoals bijvoorbeeld tijdens onze eerste plaatsing in Amerika. Plotseling ging het heel erg slecht met een familielid in Nederland. Dagenlang kon men ons vanuit Nederland hierover niet bereiken in Amerika. Wij waren namelijk op rondreis met onze gasten. Mobiele telefoons bestonden toen nog niet.

Uiteindelijk wist men voor ons een berichtje achter te laten in het eerstvolgende hotel dat wij zouden aandoen. Mijn man is toen meteen naar Nederland gevlogen. Ik bleef achter met de bezoekers. Op zo’n moment besef je hoe ver je van je familie zit. En hoe belangrijk familie kan zijn.

Mijn eigen gevoelens en ervaringen

Op dit moment leef ik voor de derde keer in mijn leven als expat in het buitenland. In combinatie met de vorige twee buitenlandplaatsingen schrijf ik vanuit mijn eigen gevoelens en ervaringen ten aanzien van dat expatleven. En het zijn precies díe gevoelens en ervaringen die mogelijk ook heel herkenbaar zijn voor andere expats, ongeacht hun nationaliteit en achtergrond.

Daarom ga ik schrijven voor deze mensen; de mensen die niet in hun thuisland wonen. Die ver van hun familie en vrienden zitten. Veel van mijn verhalen worden echter vanuit een menselijk oogpunt geschreven en zijn daardoor veelal herkenbaar voor iedereen. Daarom kun je mijn blog gewoon blijven volgen.

1998: Met bezoekers uit Nederland een stukje noordzijde van de Grand Canyon ge-hiked.

English please

Om mijn posts en blogs voor internationale expats leesbaar te maken, ga ik over op het Engels. Hiermee wordt mijn idee werkelijkheid. Engels is een wereldtaal en wordt door de meerderheid van expats gebruikt.

Omdat ik overga op de Engelse taal, heb ik op mijn social media accounts de naam van mijn bedrijf veranderd in een Engelse naam: Expat Ladies United. De naam van deze website blijft voorlopig nog even.

Out of my comfort zone

Al met al is dit voor mij een grote stap ‘out of my comfort zone’ (om maar vast te wennen aan de Engelse taal). Maar ik voel dat ik dit wil. Dat ik wil uitreiken naar expats over de hele wereld. Dit voelt goed en daar ga ik op af.

En wie weet komt die koffie-/ theeochtend er ook nog een keer en kan ik mijn oorspronkelijke wens voor een offline platform tot werkelijkheid maken.

Ken je mensen die ook als expats naar het buitenland gaan verhuizen? Deel gerust deze website met hen. Wellicht zit er een gouden tip bij.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw blog.

Äddi / Until next time,

Samen werken met je partner: hemel of hel?

Een paar weken geleden postte ik heel enthousiast een foto met daarbij het verhaal dat mijn man die dag thuis werkte waardoor we die dag samen thuis werkten. Ik vond dit uniek en leuk; zo wilde ik wel elke week één dag met iemand samen werken. Spontaan plaatste ik er een oproep bij.

Eergisteren is die oproep beantwoordt, alleen heel anders dan ik ooit had kunnen vermoeden. Vanwege een aantal Coronavirus-besmettingen op de werkplek van mijn man is al het personeel naar huis gestuurd. Mijn man werkt vanaf eergisteren thuis. Vier weken lang.

Met dit blog wil ik je inspireren hoe om te gaan met onverwachtte situaties en ik geef je de link naar een gratis workshop hierin.

Zithoek, werkhoek en keukenhoek ineen

24/ 7

Wij gaan dus ons appartement 24/7 met elkaar delen gedurende vier weken, zowel privé als zakelijk. Deze intense vorm van samen werken had ik niet zien aankomen met mijn oproep!

Toen mijn man met deze mededeling thuiskwam, was ik in eerste instantie laconiek. Logisch dat hij thuis moest werken. Het leek me ook wel gezellig.


Maar na een paar uur begon ik er toch anders over te denken; wie gaat waar zitten werken in het appartement? Allebei aan de eettafel? Ik aan mijn bureautje bij het raam in de zithoek en hij aan de eettafel? Kon ik me dan wel concentreren wanneer hij ging zitten bellen?

Verwachtte hij van mij dat ik mij ging aanpassen aan zijn aanwezigheid? Of zou hij zich ook een beetje kunnen aanpassen aan mijn manier van doen in het appartement?

Een last voor mij

Ik leefde hierin ten slotte alle uren die mijn man op kantoor doorbrachtt. Ik heb in dit appartement mijn eigen ritme, gewoonten, vrijheid. En die moest ik nu gaan opgeven. Althans zo voelde dat. Er werd letterlijk inbreuk gemaakt op mijn privacy.

Want in een appartement kun je ten slotte niet weg van elkaar. Dit idee stond me steeds meer tegen. Ik vond het samen werken ineens niet meer zo rooskleurig en inspirerend. Ik vond het vooral lastig, een ‘last’ voor mij.

Rommelkamer voorheen


Op de dag dat mijn man ’s avonds thuiskwam met de mededeling, had ik ’s ochtends een workshop gevolgd over het herkennen van knelpunten in het uitvoeren van je werk als zelfstandig ondernemer. En kwam die informatie toen goed uit!

Ik heb meteen de theorie toegepast op het feit dat ik moeite had met het idee van een thuiswerkende man voor zo’n lange periode. Ik heb mezelf onder andere een spiegel voorgehouden; waarom heb ik hier zoveel moeite mee? Wat speelt hier nog meer?

Een stapje terug

Ik kwam erachter dat het voor mij voelde alsof ik een stapje terug moest doen. Dat ik geremd zou worden in mijn streven om mijn nieuwe bedrijf op te bouwen. En dat nét op het moment dat ik een belangrijke stap zou gaan zetten.


Het voelde alsof ik mij letterlijk moest terugtrekken om hem de ruimte te geven. Ik voorzag dat ik met hem in huis mij niet vast kon houden aan mijn schema, ritme, ideeën en dromen om dit bedrijf van de grond te krijgen.

Ik was bang dat ik weer in de verzorgende rol zou schieten en mezelf op de achtergrond zou plaatsen. Iets wat mijn man overigens absoluut niet van mij zou vragen, maar wat wel voor mij een valkuil is.

Even naar buiten voor een pauze

Eigen ruimte creëren

Ik zag maar één oplossing en dat was mijn eigen ruimte creëren in ons appartement. De rommelkamer innemen en omtoveren tot een ruimte waarin ik mijn eigen dingen kon doen zonder afleiding: bloggen, posten, sporten, yoga, pilates, mijn eigen muziek beluisteren.

Egoïsme versus zelfstandigheid

Klinkt dit egoïstisch? Misschien. Maar zo is het absoluut niet bedoeld. Al die keren dat mijn man en ik als expats in het buitenland woonden, was ik veel alleen doordat mijn man veel op reis was. Hierdoor had ik een grote mate van zelfstandigheid leren opbouwen. Ik stond er meer wel dan niet alleen voor in een vreemd land.

Geef elkaar de ruimte

Deze ervaring maakt dat ik dat stukje zelfstandigheid koester, zelfs nodig heb. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en waar ik met mijn werk naartoe wil, namelijk andere expatpartners inspireren. Bovendien geef ik op deze manier mijn man ook letterlijk de ruimte om zijn werk te kunnen doen zonder afleidingen.

Mijn werkhoekje in de rommelkamer

Mijn eigen werkkamer

De rommelkamer is inmiddels opgeruimd en ingericht met mijn bureautje. Aan de muur hangt mijn zakelijke planner en de knelpunten uit de workshop als leidraad. Ik verwacht dat mijn man en ik op deze manier de komende vier weken goed door gaan komen.


Extra voordeel: tegen de tijd dat mijn man met pensioen gaat, hebben we door de huidige situatie samen al een voorproefje gehad op hoe het is wanneer hij 24/7 thuis is. En ik kan dan alvast de knelpunten gaan benoemen en omzetten in oplossingen. Zo wordt het toch nog hemels om samen te werken aan samenzijn.

Is jouw partner ook genoodzaakt om thuis te werken? Heb je dit al eens eerder aan de hand gehad of is dit nieuw voor je? Hoe ga jij daarmee om?

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust deze website met hen. Wellicht zit er een gouden tip bij.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw blog.

Nieuwsgierig naar de gratis workshop die ik heb gevolgd? Klik hier voor meer informatie

Äddi (Tot ziens in het Lëtzebuergesch)

App jij deze al?

Ik woon nu alweer een jaar in Luxemburg en heb nog steeds geen gebruik gemaakt van het openvaar vervoer. Ik wil het wel, maar ik weet niet of en met welke bussen ik van mijn appartement naar Luxemburg- stad kan komen. Daar gaat binnenkort verandering in komen dankzij deze geweldige app.

In dit blog leg ik uit waarom ik nog steeds geen gebruik heb gemaakt van het (sinds vandaag gratis!) openbaar vervoer in Luxemburg. En ik geef uitleg mét foto’s over een app die gratis, makkelijk en gebruiksvriendelijk dat probleem gaat oplossen.

Redenen om wel met de bus te gaan

De parkeergarages in Luxemburg- stad zijn regelmatig vol, vooral in de weekenden en bij evenementen. Het parkeren kost geld. Niet zo extreem duur als bijvoorbeeld in Amsterdam, maar ze geven het ook niet weg.

Ook vind ik het in sommige parkeergarages moeilijk manoeuvreren met de auto. Het kan er erg smal zijn, met scherpe bochten en kleine parkeerplaatsen met veel betonnen pilaren.

Bovendien moeten we altijd van tevoren afspreken wie er rijdt en dus BOB-t wanneer we ergens een hapje gaan eten.


Excuses om niet met de bus te gaan

Ik ben zó gewend om de auto te pakken. Dat begon al tijdens onze eerste plaatsing in Amerika. Hier moest ik 20 minuten rijden om een ijsje te kunnen kopen. En ook nu zowel in Nederland als in Luxemburg woon ik ver van de supermarkt, winkels, apotheek en huisarts.

Bovendien weet ik niet waar ik moet zoeken op internet naar busdiensten. En als ik iets vind over het openbaar vervoer is het in het Frans. Daar begrijp ik nog niet zo veel van.

Ik kan het wel doodleuk gaan uitproberen. Maar ik heb geen idee hoeveel tijd het me gaat kosten en of ik wel terechtkom waar ik naartoe wil. Dit alles heeft me steeds tegengehouden om gebruik te maken van het openbaar vervoer in Luxemburg. Herken je dat?

Hee, ga je gratis mee?

Maar onlangs was ik op die expat-informatieavond waar ik in mijn vorige blog over schreef (link: Daar werd uitgelegd waar het openbaar vervoer in Luxemburg uit bestaat.

De aanleiding hiervan is het feit dat het openbaar vervoer per vandaag, 01 maart 2020, gratis wordt. Er zijn een paar uitzonderingen voor de eerste klasse in treinen en de bussen die rechtstreeks tussen de grens en de stad rijden.

Maar verder wordt al het openbaar vervoer dus nog aantrekkelijker om gebruikt te worden. Hoe fijn is dat?

De gratis app:

Muziek in mijn oren

Het werd nog interessanter voor mij toen er die avond werd verteld dat er een gratis app is. Eentje voor het gebruik van al het openbaar vervoer in Luxemburg. Dit klonk als muziek in mijn oren.

Ik app, jij appt, iedereen appt

Ik heb deze app meteen geïnstalleerd en doorlopen en vind het makkelijk en gebruiksvriendelijk. En je kunt de Engelse taal selecteren wat handig is voor expats en vakantiegangers.

Wanneer je in Luxemburg op vakantie bent buiten de stad, kun je bijvoorbeeld zoeken of er in de buurt van je hotel of camping een trein of bus richting Luxemburg- stad gaat. Dit is leuk voor een dagtripje. Je kunt dan de auto een keer lekker laten staan en onderweg genieten van het mooie landschap.

Hierbij de uitleg over hoe de app werkt aan de hand van foto’s:

De app heet en is gratis te downloaden in de Play Store. In foto 1 zie je het logo. Zodra je de app hebt gedownload en geopend, kom je in de Trip Planner (zie foto 2). Hier kun je ingeven van waar je wilt vertrekken, waar je naartoe wilt en hoe laat je wilt vertrekken (zie de drie oranje pijltes onder elkaar). Daarna druk je op Search (zoeken).

Dan kom je in het scherm Results (zie foto 3). Net onder de eindbestemming kun je aangeven of je te voet wilt, met het openbaar vervoer, met de fiets of met de auto. Wij gaan in dit voorbeeld met het openbaar vervoer (Public Transport).

Na dit te selecteren krijg je een aantal reisopties te zien. In dit voorbeeld vertrekken er vijf bussen: twee om 11:03 uur en een om 11:07 uur. Als je doorscrolt naar beneden zie je de laatste twee bussen. We nemen de eerste bus.

Deze vertrekt om 11:03 uur en de bushalte bevindt zich in Hobscheid bij Aalschoul. Vanaf de Parking Grand-Rue is dat 250 m lopen. De rit duurt in totaal 43 minuten en je hoeft nergens onderweg over te stappen. Aankomsttijd is 11:46 uur. Druk op deze route.

Vervolgens kom je in het Details- scherm (zie foto 4) . Deze geeft de details van die ene geselecteerde rit aan: 2 minuten lopen naar de bushalte. Daar vertrekt om 11:05 uur normaal gesproken de bus, maar nu staan er 4 minuten vertraging bij vermeld. Je neemt bus 250. Deze rijdt naar het Centre (centrum) via Montery Parc, doet er 31 minuten over en onderweg maakt hij 22 stops. Hij vertrekt ieder uur.

Je komt om 11:40 uur aan (11:36 uur + 4 minuten vertraging) op bushalte Stäreplaz/ Etoile. Vervolgens geeft de app aan dat het nog 631 meter lopen is naar de eindbestemming Hamilius.

In het Details scherm (foto 4) kun je van rechts naar links scrollen tussen de verschillende busritten die eerder in het Results scherm werden aangegeven (foto 4: zie oranje pijltje bij de puntjes: 5 puntjes = 5 busrit- mogelijkheden).

In datzelfde scherm kun je ook de reis in je kalender laten zetten (zie pijltje bij Calendar) en het navigatiescherm activeren (zie pijltje bij Navigate). Hiermee kun je live de hele rit volgen.

Even terug naar het hoofdmenu: op foto 2 zie je naast het woord Trip Planner drie horizontale streepjes. Wanneer je hierop drukt, kom je in het hoofdmenu (zie foto 5). Hierin kun je je rit plannen (Trip Planner), specifiek vertrektijden opzoeken (Departures) en nog meer functies gebruiken.

Mocht je bijvoorbeeld een aantal adressen of ritten (bijvoorbeeld naar je werk) willen opslaan (My adresses), dan zul je eerst een account moeten aanmaken en inloggen (zie foto 6). Dit is handig wanneer je regelmatig dezelfde rit aflegt. Je kunt deze met 1 druk op de knop ophalen en meteen zien of er bijvoorbeeld vertragingen zijn.

Er zijn nog meer functies in deze app mogelijk. In dit blog heb ik mij beperkt tot het opzoeken van een busrit. Hetzelfde kan ook voor een treinrit of tramrit mits dit in het Trip Planner scherm (foto 2) wordt aangegeven na het invoeren van je plaats van vertrek en aankomst.

Speel hiermee. Probeer functies uit. Zo maak je jezelf van tevoren al een beetje wegwijs in de app. Dit is wel zo handig wanneer je na een lange dag Luxemburg- stad of na een avondje stappen moe maar voldaan zo snel mogelijk terug wilt naar je hotel/ camping of woning. Ik ga het in ieder geval uitproberen en de auto vaker laten staan 😉

Ik ben benieuwd of je de app hebt gedownload en gebruikt. Laat je het me weten? Mochten er vragen over zijn dan hoor ik dat ook graag. En geniet van dit mooie land in de gratis Luxemburgse bussen, treinen en tram.

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust deze website met hen. Wellicht zit er een gouden tip bij.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw blog.

Äddi (Tot ziens in het Lëtzebuergesch)

Hee, ga je (gratis) mee?

Benen van passagiers in een tram
Afbeelding: Free Photos van Pixabay

Eind januari van dit jaar werd het aangekondigd en volgende week gaat het in: vanaf 01 maart 2020 is het openbaar vervoer in Luxemburg gratis. Volgens de Luxemburgse media is dit een wereldprimeur.

Onlangs ben ik naar een informatieavond voor expats geweest. Hier werd uitgelegd waar het openbaar vervoer in Luxemburg uit bestaat. In dit blog leg ik dit uit zodat ook jij vanaf 01 maart makkelijk en kosteloos kunt genieten van de treinen, tram en bussen in Luxemburg.

Alleen maar voordelen

Voor alle gebruikers van het openbaar vervoer in Luxemburg is het gratis reizen zeker een fantastische stap. Het kan voor de inwoners een extra motivatie zijn om de auto (vaker) te laten staan. Voor grensarbeiders is het wellicht een reden om de auto bij de grens te parkeren en verder met het openbaar vervoer Luxemburg in te reizen. En voor toeristen is het extra aantrekkelijk om Luxemburg (vaker) te bezoeken.


Openbaar vervoer in Luxemburg- stad

Het openbaar vervoer in Luxemburg bestaat uit 1 tramlijn, een aantal treinsporen en legio buslijnen. Je kunt het openbaar vervoer indelen in de stad en de rest van het land. Omdat het overgrote deel van de expats en toeristen Luxemburg-stad aandoen, geef ik je in dit blog informatie over het openbaar vervoer in de stad. Gebruik het voor een leuke city trip of een gezellig avondje uit.


Je hebt de reguliere bussen, de City Shopping Bus, de City Shuttle, de City Night Bus, Late Night Bus, Night Life Bus en de Night Rider (helaas, David Hasselhoff rijdt er niet in rond ?).

Reguliere bussen

Als eerste zijn er de reguliere bussen. Deze rijden door heel de stad. Er zijn 34 buslijnen. Deze maken allemaal vanuit het centrum een eigen ronde door een (buiten)wijk.


City Shopping Bus

De City Shopping Bus rijdt alleen in het hart van de stad. Deze bus is ideaal om van die ene populaire winkel aan de ene kant van het centrum naar die andere favoriete winkel aan de andere kant van het centrum te reizen. Zo kun je het ‘shop ‘til you drop’ fenomeen nog langer volhouden.

City Shuttle Bus

De City Shuttle is een heel klein busje. Deze rijdt een rondje van een paar stops door het oude gedeelte van het centrum, ook wel Grund genaamd. Deze bus rijdt volledig elektrisch en is onbemand.

City Night Bus

De City Night Bus opereert alleen in Luxemburg-stad. Het rijdt in de weekends van 23:00 – 05:00 uur. De Late Night Bus en de Night Life Bus opereren in en buiten de stad. Deze rijden in de weekends van 00:30 – 03:00 uur.

Night Rider

Als laatste bus is er de Night Rider. Deze bus is niet gratis, ook niet vanaf 01 maart. Ik noem hem toch omdat deze interessant kan zijn voor groepen. Je kunt hem namelijk inzetten om met een groep naar een plek te gaan waar geen regulier openbaar vervoer komt. Je moet deze bus wel van tevoren reserveren.

De Night Rider haalt en brengt je groep naar de afgesproken plek. De prijs schijnt mee te vallen. Afhankelijk van de groepsgrootte en de afstand kost het slechts enkele euro’s per persoon. Wellicht is dit een leuk idee voor bedrijfsuitjes of familiereünies/ groepsvakanties.



Er is in heel Luxemburg één (niet- commerciële) tram en wel in Luxemburg- stad. Deze loopt van de LuxExpo (een groot expositiecentrum in de wijk Kirchberg) naar Stäreplaz Étoile. Deze laatste halte bevindt zich in het centrum van de stad.

Wanneer je naar de stad komt met de auto zou je deze kunnen parkeren in de parkeergarage van het shopping centrum Auchan in de wijk Kirchberg. Van Auchan loop je een klein stukje naar de LuxExpo en stapt daar op de tram naar het centrum. Parkeren in Auchan is de eerste 2 tot 3 uur gratis. Ik doe het vaak op deze manier en vind het ideaal.


De treinen in Luxemburg rijden op slechts een paar sporen vanaf de stad door het land richting de grens. Binnen Luxemburg wordt vanaf 01 maart het reizen in tweede klasse gratis op alle lijnen.

Laat je lekker rijden

Woon je als expat in of nabij Luxemburg- stad? Heb je als vakantieganger zin in een city trip Luxemburg? Dan is het zeker het overwegen waard om gebruik te maken van het openbaar vervoer: het is gratis vanaf 01 maart en met name het busnetwerk is heel uitgebreid. Je kunt de auto laten staan wat beter is voor het milieu en je portemonnee. En je kunt je lekker laten rijden hetgeen je vermoeide benen zeker zullen waarderen na al dat wandelen, shoppen of stappen ?.


Stay tuned for more!

In het volgende blog geef ik uitleg over 2 apps die je nog meer wegwijs maken in het openbaar vervoer in Luxemburg en extra vervoersmogelijkheden geven.

Dus plan maar vast dat avondje uit of weekendje weg in Luxemburg en houd mijn accounts in de gaten voor meer info: @leven_in_luxemburg (Instagram), Leven in Luxemburg (Facebook).

On y va! (Laten we gaan!)

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust dit blog met hen. Wellicht zit er een gouden tip bij.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw verhaal.

Äddi (Tot ziens in het Lëtzebuergesch)

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial

Vind je dit blog leuk en informatief? Delen is lief!