Wil je wel een expat zijn?

In onderstaand artikel gebruik ik ons expatleven in Luxemburg als voorbeeld. De strekking van dit verhaal is echter van toepassing op ieder ander land waar jou een expatleven staat te wachten. Ik hoop dat het een inspiratie voor je mag zijn.

Je partner is aangenomen voor een baan in het buitenland. De baan is voor een paar jaar. Je partner is enthousiast. Maar jij hebt je baan in Nederland. En samen hebben jullie een huis, tuin, familie, vrienden en kennissen in Nederland. Ga je mee?

In dit blog vertel ik je over mijn persoonlijke worsteling en geef ik je een methode op basis waarvan jij voor jezelf heel overzichtelijk kunt bepalen hoe jij in het expatleven staat.

Onze tweede verhuizing van Nederland naar Amerika

Zoveel vragen

Wat doen jullie? Wat doe jij? Ga je mee? Blijf je hier? Wat doe je met je baan? En waar doen jullie goed aan indien jullie kinderen hebben? Wat doen jullie met de woning? Kun je je familie en vrienden missen? En hoe kijk je tegen de reistijd aan? Naast de deur is het niet. Voor een wekelijkse kop koffie kan het wat ver zijn. Laat staan voor de dagelijkse kop koffie met je moeder.

En wat houdt het precies in, leven in het buitenland? Het lijkt spannend en avontuurlijk. Maar ook nieuw en onzeker. Wat kunnen jullie verwachten? Wat komt er allemaal bij kijken? Hoe bereid je je voor?

Nieuwe fase

Er staat jullie een hele nieuwe fase te wachten. Jullie hebben legio vragen. Maar geen antwoorden. Er zijn zoveel afwegingen te maken, beslissingen te nemen en dingen te regelen. Hier in Nederland én daar in dat andere land. Waar begin je? Nóg belangrijker: staan alle neuzen wel dezelfde kant op? Willen jullie allemaal hetzelfde?

Ons huis in Virginia, Amerika

Wat wil jij?

Je was enthousiast voor je partner en steunde het solliciteren op deze baan. Maar nu is het realiteit geworden. Het moment dat je partner die kant op gaat, is ineens daar.

En jij? Heb je wel heel goed nagedacht over joúw wensen? Ben je wel eerlijk geweest naar jezelf? Wat wil jíj?

Of je nu meeverhuist naar het buitenland of hier blijft in Nederland; beide scenario’s hebben gevolgen. Er moet actie op genomen worden. Het moet doorgesproken en voorbereid worden. Dat vraagt om een zorgvuldige afweging van jullie allemaal.

De mindere kanten van een expatbestaan

Dit was ook het geval bij mij en mijn partner. We waren samen al twee keer eerder expats geweest, in Amerika. We hadden hier allebei van genoten. Maar iedere keer moest er afscheid genomen worden. En aan de andere kant van de wereld weer een nieuw sociaal netwerk opgebouwd worden. Dit kostte veel energie en viel mij steeds zwaarder. Ook mijn carrière leed eronder. Het lukte me wel om iedere keer weer werk te vinden. Maar het werden steeds andere baantjes met een steeds korter contract. Want ondertussen werd ik ook steeds ouder. En dus minder interessant voor de arbeidsmarkt. Vooral in Nederland.

Droomhuis

Na de tweede keer in Amerika keerden we terug naar Nederland. Daar vonden we ons droomhuis op een droomlocatie. Hier wilden we nooit meer weg. Dat was een reden om later een expatleven in Italië af te slaan. Daarnaast kwam het niet uit qua timing. Ik had ook eindelijk een superleuke baan mét groeimogelijkheden. Mijn man was zeer tevreden met zijn werk. Bovendien wilden we ons droomhuis niet verkopen of verhuren. En leegstand doet een huis ook geen goed.

Nee, deze keer bleven we in Nederland. Om ons écht te kunnen settelen. En een (nieuw) sociaal netwerk te kunnen opbouwen. Hier wilden we oud worden, zeiden we tegen elkaar.

Nederland: grote tuin, groot tuinonderhoud, grote verantwoordelijkheid

Een droom spat uit elkaar

En toen liep het tóch anders. Ik stond na 1 jaar weer op straat. Want het bedrijf van die superleuke baan had besloten om naar het buitenland te verhuizen. Helaas mocht ik als receptioniste niet mee.

Ik ben toen als zelfstandig ondernemer aan de slag gegaan. Werkend vanuit huis. Dat beviel goed en dat liep goed… de eerste 2 jaar. Daarna liep het klantenbestand hard terug. Wat ik ook ondernam, ik kreeg het niet meer opgebouwd. Langzaam maar zeker verloor ik het enthousiasme en de drive.

In de tussentijd kwam de baan van mijn partner op de tocht te staan. Zomaar. Totaal onverwacht. Onaangekondigd en zonder uitleg. Hij hoefde nog maar 3,5 jaar tot aan zijn vervroegd pensioen. Maar hij wilde die laatste jaren pertinent niet uitzitten. Hij wilde met vervulling werken en er toe doen.

Steun en toeverlaat

Ineens kwam de huidige baan in Luxemburg op zijn pad. Het zou voor 3 jaar zijn. Met de mogelijkheid te verlengen tot maximaal 9 jaar. Hij vroeg mij hoe ik erin stond. Ik steunde, motiveerde en enthousiasmeerde hem. Ik was blij voor hem. En gunde het hem. Ik was totaal niet bezig met de consequenties van zijn solliciteren. Hij moest het eerst nog maar eens zien te worden. Er waren enkele honderden sollicitanten. Meerdere sollicitatieronden. Allerlei assessments en een medische keuring.

Maar. Hij. Werd. Het. Hij was uitgekozen. Doorgelicht. Goedgekeurd. En gevraagd om te komen werken per 01 januari 2019. Het was 13 november 2018.

Over slechts 1,5 maand zouden onze levens heel anders zijn. Hij daar. Ik hier, alleen in ons droomhuis op onze droomlocatie. Maar zonder levenspartner. Zonder mijn steun en toeverlaat. Ik wilde mee, maar voelde me ook verantwoordelijk voor ons huis in Nederland, de onderhoud van de tuin en de verzorging van de geiten en de kippen. Ik werd steeds stiller.

Nederland: Onze 5 geiten Sanne, Isabel, Max, Bella & Mac

Wiens belang?

Hij zou eerst doordeweeks in een hotel verblijven en in de weekenden naar huis komen om zoveel mogelijk bij me te zijn. Leven uit een koffer. Dat vond ik zo naar voor hem. Hij verdiende beter. Een fatsoenlijke woonplek. Hij opperde dan wellicht een kleine eenvoudige studio met een bed, kast, douche en toilet. Eigenlijk een studentenkamertje in de stad, waar ook een sportclub was. Hij zou daar elke avond na het werk gaan sporten en daarna naar bed.

Ik was alleen maar bezig met zijn toekomstige leefsituatie. Ik luisterde, dacht mee en opperde ideeën. Allemaal in zijn belang. Maar ik vergat na te denken over mijn eigen belang. Mijn wensen en behoeften in deze nieuwe situatie. Ik raakte in paniek. Ik wilde zo niet leven. Niet voor 3 jaar en al helemaal niet voor 9 jaar! Het was zijn avontuur geworden en ik stond aan de zijlijn toe te kijken.

Hulp gezocht

Ik wilde de toekomst van mijn partner niet dwarsbomen met mijn wensen en behoeften. Ik voelde mij daar schuldig over. Hij verdiende deze nieuwe baan zo.

Maar ik wilde toch eigenlijk ook wel op avontuur. Ik voelde het expatbloed weer kriebelen. Italië had ik laten varen, maar deze kans, mijn állerlaatste kans, wilde ik niet aan mij voorbij laten gaan. Ik wilde ook weer expat zijn. Samen met mijn partner. Ik zag alleen niet hoe met al die verantwoordelijkheden in Nederland.

Daarom ben ik in gesprek gegaan met een therapeut. Met haar heb ik alles op een rij gezet. Wat wilde ik nu echt? En wat was er allemaal mogelijk? Ik heb ook geleerd om dit uit te spreken. Dat was maar goed ook. Mijn partner wilde niets liever dan dat ik bij hem zou zijn.

We hebben uiteindelijk ons huis in Nederland aangehouden en huren een appartement in Luxemburg. Ik reis op en neer, maar zit meer in Luxemburg dan in Nederland. We hebben een hele lieve persoon gevonden die op ons huis en beestenboel past in onze afwezigheid. We genieten er samen van en zijn blij dat het zo is gelopen.

En nu heb ik dit blog waarop ik al mijn ervaringen en tips met je deel. Want ik vind het superleuk om weer expat te zijn!

To be an expat, or not to be an expat. That’s the question.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Het is superbelangrijk om goed na te gaan hoe je ieder als individu in een mogelijk expatleven staat. Wat zijn ieders wensen, behoeften, angsten, vragen en hoop? Bespréék dit samen. Nog voordat jullie overgaan tot het regelen van praktische zaken.

Ons appartement in Luxemburg

Een vragenlijst voor jou

Vanuit mijn zojuist beschreven ervaringen heb ik een vragenlijst opgesteld. Een praktische lijst met vragen die je jezelf kunt stellen. Vragen die je elkaar kunt stellen. Maar ook met tips en overwegingen.

Deze vragenlijst heb ik in eerste instantie gemaakt voor jou als zijnde de partner van de toekomstige expat. Om jezelf de tijd en de aandacht te gunnen die je verdient. Om je weg te vinden in een spannende en onzekere periode. Maar ook een periode die heel leuk en ervaringsrijk kan zijn. Een goed begin is het halve werk. Dat geldt zeker bij een ingrijpende verandering als deze. Klik onderaan dit artikel voor de lijst.

Mocht je vragen hebben, mail me gerust: leveninluxemburg@gmail.com .

Wil je jouw ervaringen hierin delen? Laat hieronder een reactie achter. Ik hoor graag van je.

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust dit blog met hen. Wellicht zit er een gouden tip voor hen bij.

Word je zelf binnenkort expat? Wat leuk! Welcome to the club!
Veel succes met deze eerste fase en aarzel niet om mij te mailen wanneer je vragen hebt.

Klik hier voor de vragenlijst

Adi! (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs)
Natasja


10 Tips voor wandelen in het Müllerthal

Laatst heb ik met mijn man en onze hond onze eerste wandeling gedaan in het bekende Müllerthal-gebied. Daar kwamen we erachter dat je het beste een zaklamp mee kunt nemen. Ook op klaarlichte dag!

Naar aanleiding van deze wandeling heb ik 10 tips samengesteld voor iedereen die hier of op een nieuwe, onbekende plek gaat wandelen. Deze tips vind je onderaan dit verhaal.

Het weer was perfect: 16 ˚C, licht bewolkt, geen wind en af en toe scheen de zon. We hadden er alle drie zin in. Voor de zekerheid mijn rugzak gepakt met wat etenswaren voor ons en water voor de hond. Een hoed, een vestje en een zonnebril. We konden op pad.

De weg ernaartoe was mooi. We reden binnendoor en genoten van de vergezichten over het groene, glooiende heuvellandschap. De reistijd viel ook alleszins mee: slechts 25 minuten vanaf ons appartement. Dat was nog eens geluk hebben. Dan bleef er meer wandeltijd over.

In de buurt van het plaatsje Müllerthal werd de natuur snel ruiger. Maar het werd ook drukker. Steeds meer auto’s, wandelaars en motoren op en langs de weg. En de parkeerplaatsen op de geijkte plekken waren al vol. Wij waren er om 11:00 uur.

We liepen een pad op dat leek op een “hoofdpad”: breed, vlak, makkelijk begaanbaar en aan de sporen te zien ook toegankelijk voor ruiters en mountainbikers. Mooi om het landschap even op me in te laten werken.

We besloten wandelroute C2 te doen: een circuit van iets minder dan 4 kilometer. De helft van dit circuit bestaat uit meerdere steile klimmen en afdalingen. De andere helft loopt terug over het hoofdpad. Ik kon 3 “C”-routes ontdekken en C2 is er één van.
We moesten klimmen en klauteren, om rotsformaties heen, dóór rotsformaties heen en genoten van prachtige doorkijkjes en uitkijkpunten.

Een van de hoogtepunten was een hele smalle passage door een rotsformatie waar ik met mijn rugzakje maar net door kon. Bij een andere passage was het zo donker dat ik geen hand voor ogen zag. Gelukkig was daar de mobiel met zaklampfunctie. En zo liep ik al filmend achter het lichtje van mijn man aan.

Wil je zien hoe donker die passage was? Klik dan onderaan dit artikel op de link van het filmpje.

Onderaan de helling kwamen we uit op het hoofdpad. Er recht tegenover liep een kabbelend beekje en stonden een paar picknicktafels. Onze hond wist wel raad met het beekje en liep al pootjebadend door het verkoelende water. Ik kon nog net de verleiding weerstaan om zelf te gaan pootjebaden. Als ik iets bij me had gehad om mijn voeten mee af te drogen, had ik het zeker gedaan.

Op de terugweg over het hoofdpad werd het al snel drukker met mensen én honden. Alle honden waren aangelijnd. Dit is officieel verplicht in Luxemburg. Alsook een inenting voor honden tegen hondsdolheid.

Maar vergeet vooral je zaklamp niet voor leuke, spannende wandeltochten in het Müllerthal-gebied!

Adi (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs),
Natasja

Hieronder volgen alle 10 wandeltips:

10 Wandeltips Müllerthal

Iedereen die gaat wandelen in bekend en minder bekend gebied heeft bijna altijd wel een portemonnee bij. Ook de mobiel is tegenwoordig standaarduitrusting. Sommige dragen daarnaast standaard een paar stevige (wandel)schoenen. Of gaan gekleed in meerdere dunne laagjes voor onverwacht kouder, warmer of natter weer. Wellicht  hebben ze altijd een flesje water bij alsmede een zonnebril en een hoofddeksel. Voor de één is dit zijn/ haar standaarduitrusting, voor de ander compleet nieuw.

Ik ben zeker geen doorgewinterde wandelaar. Lichamelijk ben ik hierin helaas beperkt door een afgeschreven knie. Maar dat neemt niet weg dat ik wandelen wel heel leuk vind. Zeker in de natuur, mét hond. Lekker een frisse neus opdoen, het hoofd leegmaken en vervolgens tot nieuwe (creatieve) ideeën en inzichten komen. En dat alles onder het genot van een prachtige, serene natuur. Ik kan er altijd weer goed opladen.

Onderstaande tips komen voort uit mijn eigen ervaringen tot nu toe. De lijst is niet heilig en zeker niet eindig. En het is ook van toepassing op andere wandellocaties. Wellicht zijn een aantal tips al gesneden koek voor je. Maar wellicht zit er ook een tip bij die jou nuttig lijkt.

Heb jij wandeltips en wil je die hier onderaan delen? Ik lees graag je reactie.

Tip #1: Wees er vroeg bij

Dit wandelgebied is zo populair dat het in de loop van de ochtend al snel volloopt met dagjesmensen en toeristen. Zeker in het hoogseizoen. Zowel in het natuurgebied zelf als in de plaatsjes is er veel verkeer. Wil je niet lang zoeken naar een parkeerplaats en lekker genieten van de nog rustige natuur, ga dan vroeg op pad. Zeker in de zomermaanden is het dan qua temperatuur ook beter te doen dan bijvoorbeeld na het middaguur wanneer de zon hoog aan de hemel staat.

Tip #2: Neem een lichtje mee

Zoals eerder beschreven, zijn er vele leuke wandelroutes met onverwacht donkere stukken. Een lichtje is dan erg praktisch. Een mobiel met zaklampfunctie voldoet ook prima. Klik hier om te zien hoe donker onze passsage was.

Tip #3: Neem een klein handdoekje mee

Een klein handdoekje vind ik zelf heel fijn om bijvoorbeeld mijn handen mee af te vegen en/of mijn voeten af te vegen na het pootje baden in beekjes/ meertjes. Maar ik gebruik het ook om bijvoorbeeld de schillen van mijn appel op te vangen (ik neem overigens altijd mijn eigen afval mee en deponeer het in de eerste de beste openbare afvalbak. Kleine moeite, groot plezier voor mens en dier).
Daarnaast heb ik vaak bij warm weer een schoon, vochtig washandje bij. Dit stop ik in een luchtdicht plastic zakje zodat het zo lang mogelijk vochtig blijft. Het is een genot om hiermee je bezweette gezicht, nek en handen af te vegen. Dat geeft een instant schoon en opgefrist gevoel!

Tip #4: Neem water mee

Ik heb altijd water bij me. Zelfs als ik van tevoren al weet hoe lang de wandeling gaat duren. Het kan zomaar gebeuren dat de wandeling toch langer duurt, het warmer wordt tijdens de wandeling, of iets dergelijks onvoorzien.
De hoeveelheid is afhankelijk van de duur en de inspanning van de wandeling en je eigen behoefte. Ik zorg ervoor dat ik van tevoren goed gedronken heb zodat ik even vooruit kan. Maar ook weer niet zoveel dat ik ter plekke een bosje moet opzoeken.

Als de hond mee gaat (bijna altijd), dan heb ik speciaal voor hem een eigen flesje water bij en een inklapbaar drinkbakje. Soms ook wat snoepjes, maar water vind ik het allerbelangrijkst.

Tip #5: Neem iets te eten mee

Eigenlijk om dezelfde reden als bij het meenemen van water. Je kunt hierbij denken aan vers fruit (appel, peer, banaan), een proteïne reepje, een bruine boterham met pindakaas, olijven. Allemaal wat langer houdbaar bij warmere temperaturen en zij vullen je suikers (vers fruit), eiwitten (proteïne reepje, pindakaas) en zouten (olijven) aan waardoor je weer energie krijgt en langer door kunt.

Tip #6: Begin klein/ makkelijk

Als je in het dagelijks leven niet vaak wandelt en zeker niet in dergelijk heuvelachtig terrein als in het Müllerthal- gebied, dan zou ik beginnen met een wandeling die niet zo lang en inspannend is. Je wilt er tenslotte ook van genieten. Het landschap is er niet minder mooi door wanneer je een relatief makkelijke(re) wandelroute neemt. En wanneer de wandelroute wat makkelijker is, heb je ook de tijd om de omgeving echt in je op te nemen en te genieten van het mooie uitzicht.

Tip #7: Draag dichte (wandel)schoenen

Als je in een bosrijke omgeving gaat wandelen, zou ik sowieso dichte schoenen dragen. Dit om te voorkomen dat zand, steentjes en takjes je voeten kunnen irriteren. Welk schoeisel  je draagt, is persoonlijk. Ieder heeft zo zijn/ haar voorkeur.
Ik draag bijvoorbeeld lichtgewicht wandelschoenen in een gymp-vorm terwijl een goede vriendin van mij stevige boots draagt die tot boven de enkel lopen.
Mocht je de “wandelkoorts” te pakken hebben en er regelmatig op uit willen gaan, dan is het wellicht een idee om je eens te laten voorlichten door winkels/ personen die kennis van zaken hebben met betrekking tot wandelschoenen. Te denken valt hierbij aan outdoor-winkels en de ANWB.

Tip #8: Draag kleding in meerdere dunne laagjes

Ongeacht de tijd van het jaar waarin ik erop uit trek, kleed ik mij altijd in meerdere laagjes. Ik weet er niet het fijne van, maar mijn ervaring is dat meerdere, dunne laagjes kleding over elkaar meer warmte geeft dan één dikke laag.
Krijg ik het onderweg onverhoopt warm, dan kan ik een laagje uitdoen zonder te snel af te koelen. Ik draag bijvoorbeeld een hemdje, T-shirt met lange mouwen, dun fleece vest en een dun winddicht, ademend regenjasje. Met deze laagjes houd ik het goed vol van de vroege lente tot de late herfst.
Bij hele warme dagen draag ik een T-shirt met korte mouwen. In de winter draag ik een lichtgewicht dons jack in plaats van de regenjas. Ook dit is heel persoonlijk en een kwestie van uitproberen. Maar meerdere laagjes is echt aan te bevelen.

Tip #9: “Take only pictures, leave only footprints”

Oftewel: “Neem alleen foto’s en laat alleen voetafdrukken achter”.
Zoals eerder aangegeven bij tip #5 neem ik altijd mijn eigen afval mee. Desnoods offer ik er een poepzakje van de hond voor op. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer iedereen dit doet, we allemaal langer kunnen genieten van een mooi en ongerept stukje natuur.
En voor wat betreft het nemen van foto’s: dan komt je mobiel (met die zaklampfunctie) ook weer van pas!

Tip #10: GENIET!!!

Kijk, luister, ruik, voel.
Ik heb gelukkig een hond die net zo zijn tijd neemt tijdens een wandeling als ik. Ik vind het heerlijk om goed om me heen te kijken, dichtbij en veraf. Te luisteren naar de dierengeluiden, het ruisen van de wind door de bomen. Om regelmatig te stoppen en de wilde bloemen, planten en insecten van dichtbij te bestuderen (en te fotograferen). Om de wind door mijn haren te voelen.
Voor mij gaat het niet om de afstand van een wandeling maar om de beleving. Zo heb ik al verscheidene keren oog in oog gestaan met een ree, gewoon in de directe omgeving van ons appartement in Luxemburg. En ik kan je zeggen: “Dan kan mijn wandeling niet meer kapot!”
Maar ook als een buizerd plotseling van heel dichtbij uit een boom opvliegt. Of hele kleine vogeltjes die enórm kwetteren omdat ik langs hun nest afloop, vind ik geweldig! Op dat soort momenten geniet ik het meest.

Heb jij vergelijkbare geniet-momenten? Wil jij die hier onderaan delen? Ik lees graag je reactie.

Klik op onderstaande link voor ons zaklamp-avontuur!
https://youtu.be/jaGpMUnAKoQ


Oude statige huizen in een stad met kinderkopjesstraat ervoor

“EN INEENS WAREN WE WEER EXPATS”

Eigenlijk kan ik het nauwelijks bevatten. Het is allemaal zo snel gegaan. Pas een kleine negen maanden geleden kwam ons leven compleet op zijn kop te staan. En nu leven we alweer ruim vier maanden als expats in Luxemburg.

Negen maanden geleden zaten mijn man en ik qua werk allebei een beetje in een dip. Als zelfstandig ondernemer zat het mij allemaal tegen. Ik verloor langzaam maar zeker mijn enthousiasme. Ik was aan het twijfelen of ik in die hoedanigheid door wilde ploeteren.

Mijn man daarentegen had veel plezier in zijn werk. Hij was een nieuw project aan het opstarten. En hij wilde dit graag blijven doen tot aan zijn pensioen. Maar ineens kwam dit op losse schroeven te staan. Er werd aan zijn toekomstbeeld getoornd. Hij wist niet meer waar hij aan toe was.

Tegelijkertijd kwam de kans op een expatleven in Luxemburg op ons pad. Compleet onverwacht. Dat hoofdstuk was door ons namelijk allang afgesloten. Twee keer eerder woonden en werkten we als expats in Amerika. We hadden daarna nog een leven als expat in Italië overwogen. Maar uit praktische overwegingen besloten we het expathoofdstuk definitief te sluiten. De hang om ons eindelijk in Nederland te kunnen settelen en iets op te bouwen, was groter. Dachten we…

En nu popte de kans op een expatleven weer op. Wat doe je dan?
We zijn allebei redelijk praktisch ingesteld. Daarom hebben we weer een lijstje gemaakt. Ieder voor zich én samen. Een lijstje van alle voor- en nadelen. We kwamen tot de conclusie dat het gevoel van avontuur bij ons allebei overheerste. We voelden dat dit onze laatste kans was op een leven in het buitenland.

“To boldly go where no one has gone before” is altijd onze mantra geweest. Nu kwam dit ineens weer helemaal tot leven. Eén van onze gezamenlijke passies was weer aangeboord. We besloten ervoor te gaan. En nu leven we dus ons expatleven in Luxemburg. Het bloed kruipt uiteindelijk toch waar het niet gaan kan.

P.S.:
Nog een passie van mij is schrijven. En waar kun je nu beter over schrijven dan over een andere passie?! Precies, over ons leven als Nederlandse expats in Luxemburg. In dit blog schrijf ik over mijn ervaringen. Ook probeer ik je zoveel mogelijk informatie te geven. Praktische, leuke, nieuwe ervaringen en informatie. Met mijn streven dat ik hiermee zowel (toekomstige) Nederlandse expats als vakantiegangers in Luxemburg mag dienen. Dit is mijn nieuwe “job”.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw wekelijks verhaal.


Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Vind je dit blog leuk en informatief? Delen is lief!