Enthousiaste brildragende blonde vrouw op de loopband van een vliegveld
Naar welke uithoeken van de wereld wil je gaan voor het expatleven?

Ik heb mijn man leren kennen toen hij als expat in Canada woonde. Mijn ouders waren daar toen ook als expats geplaatst. Ik woonde in Nederland en bezocht mijn ouders in Canada een paar keer per jaar. Mijn ouders en mijn man kenden elkaar. Ze waren collega’s en hadden dagelijks met elkaar te maken. Zo heb ik mijn man leren kennen. En ik maakte voor het eerst kennis met het expatleven.

Met dit blog geef ik aan hoe belangrijk het is om als partner van een expat je eigen grenzen te bewaken, figuurlijk én letterlijk. Ik wil je aan het denken zetten over je eigen wensen en invulling van jullie gezamenlijke expatleven.

Leuk expatleven, leuke man

Dat leven trok me wel aan. Ik had al grote affiniteit met reizen en het ontdekken van de wereld.  Het expatleven leek me ideaal om dit waar te maken. De man die ik daar leerde kennen, trok me ook: stoer, lief, sportief en ook geïnteresseerd in de wereld. Het bleek wederzijds, want we werden smoorverliefd op elkaar en hebben inmiddels ruim 26 jaar een liefdevolle relatie.

Toen de aarde nog plat was

Wat me absoluut niet trok was de plek waar mijn ouders, man en andere expats woonden. Onderling bestond er een grapje over de omgeving; “Vroeger toen de aarde nog plat was, lag dit aan de rand.” Het was niet bepaald positief bedoeld.

Welkomstbord Happy Valley community in Labrador, Canada
Canada: de entree was best indrukwekkend, de omgeving minder.

Pittbull vliegjes

Het was een luchtmachtbasis midden in de natuur en ver van de bewoonde wereld. De winters duurden daar minimaal acht maanden en zorgden voor meters sneeuw op de grond; een tot drie meter was normaal. Wanneer de temperatuur eindelijk boven het vriespunt steeg, kwamen daar ook de muggen bij en de black flies. De muggen waren gewoon vervelend. Maar de black flies waren hele kleine vliegjes die je huid tot bloedens toe beten. “Pittbull vliegjes” werden deze genoemd. En dat was niet voor niks.

Niets voorhanden

Nu ben ik vrij avontuurlijk ingesteld en gek op sneeuw. Ik wilde de insecten dan ook wel voor lief nemen. Toch wilde ik daar niet bij mijn grote liefde blijven. De doorslaggevende reden was het feit dat er geen enkele voorzieningen waren in de vorm van werk voor de partners. Er waren ook geen vrijetijdsvoorzieningen. Internet bestond toen nog niet. En er was maar één kleine supermarkt, één kledingwinkel en een benzinestation die donuts verkocht. Voor mij was er niets voorhanden om me daar nuttig te kunnen voelen.

I will follow you

Ik zei tegen mijn lief; ‘ik wil je overal in de wereld volgen, maar niet naar daar’. Dus ik koos ervoor om in Nederland te blijven wonen. Mijn lief kon een verlenging krijgen van zijn plaatsing in Canada, maar besloot mij te volgen naar Nederland.

Vrouw in wet suit in de roggentank en met een bakje voer.
De roggenshow verzorgen was een van de vele leuke dingen die ik als vrijwilliger mocht doen bij het Virginia Aquarium & Marine Science Center in Amerika.

Gouden tijd in Amerika

We zijn na Canada, samen nog twee keer als expat naar Amerika gegaan en hebben daar met veel plezier gewoond. De eerste keer had ik daar een betaalde baan als invalkracht in het basisonderwijs. Daarnaast gaf ik les in de Nederlandse taal aan Amerikaanse militairen. De tweede keer werkte ik als vrijwilliger op een aquarium. Voor mij waren het allebei prachtige perioden waarin ik me nuttig voelde.

Op en neer

Nu hier in Luxemburg is de situatie anders. We huren er een appartement en hebben in Nederland ons huis aangehouden. We verblijven het meest in Luxemburg, maar reizen op en neer tussen de twee landen. Ik kan bij mijn man zijn in Luxemburg en hij gaat mee naar Nederland om samen het huis en de tuin te onderhouden.

Panic attack

Door het onregelmatige heen-en-weer gereis, kan ik mij niet binden aan (vrijwilligers-) werk. In het begin van deze plaatsing voelde ik weer hetzelfde als toen in Canada: een lichte paniek in mij bij de gedachte dat ik niets om handen zou hebben anders dan alleen maar huishoudelijke taken. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik wilde meer. Ik wilde van nut zijn voor de maatschappij, een bijdrage leveren waar ik veel plezier aan beleef.

Vrouw met bril en in blauwe trui aan het schrijven in schrift
Lekker aan het bloggen.

Voor expat-partners, door een expat-partner

En toen ontstond het idee van dit blog. Hierin deel ik mijn ervaringen, tips en informatie voor partners van expats. Ik heb weer werk, zelf gecreëerd, maar wel nuttig werk waar ik me ook fijn bij voel. Ik wil graag de partners van expats een hart onder de riem steken, inspireren en motiveren om van het expatleven een onvergetelijke herinnering te maken.

Will you follow me?

Over een paar jaar gaat mijn man met pensioen en keren we definitief terug naar Nederland. Hoewel definitief. Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn om als expat te eindigen in een warm, droog en zonnig land. En zou voor de verandering mijn man dan mij volgen? Wie weet …

Hoe ver gaat jouw (zelf)liefde?

Ben jij een expat geworden uit liefde voor je partner? Volg jij hem/ haar over de hele wereld? Of is één keer expat zijn genoeg voor je? Vind jij het belangrijk om je nuttig te voelen (als expat)? Hoe vul je dat in? Wat maakt dat jij je nuttig voelt als partner van een expat? Hoe vul jij je expatdagen in? Ik hoor graag van je.

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust dit blog met hen. Wellicht zit er een gouden tip bij.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw verhaal.

Äddi! (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs),
Natasja

Please follow and like us: