Een paar weken geleden postte ik heel enthousiast een foto met daarbij het verhaal dat mijn man die dag thuis werkte waardoor we die dag samen thuis werkten. Ik vond dit uniek en leuk; zo wilde ik wel elke week één dag met iemand samen werken. Spontaan plaatste ik er een oproep bij.

Eergisteren is die oproep beantwoordt, alleen heel anders dan ik ooit had kunnen vermoeden. Vanwege een aantal Coronavirus-besmettingen op de werkplek van mijn man is al het personeel naar huis gestuurd. Mijn man werkt vanaf eergisteren thuis. Vier weken lang.

Met dit blog wil ik je inspireren hoe om te gaan met onverwachtte situaties en ik geef je de link naar een gratis workshop hierin.

Zithoek, werkhoek en keukenhoek ineen

24/ 7

Wij gaan dus ons appartement 24/7 met elkaar delen gedurende vier weken, zowel privé als zakelijk. Deze intense vorm van samen werken had ik niet zien aankomen met mijn oproep!

Toen mijn man met deze mededeling thuiskwam, was ik in eerste instantie laconiek. Logisch dat hij thuis moest werken. Het leek me ook wel gezellig.

Twijfels

Maar na een paar uur begon ik er toch anders over te denken; wie gaat waar zitten werken in het appartement? Allebei aan de eettafel? Ik aan mijn bureautje bij het raam in de zithoek en hij aan de eettafel? Kon ik me dan wel concentreren wanneer hij ging zitten bellen?

Verwachtte hij van mij dat ik mij ging aanpassen aan zijn aanwezigheid? Of zou hij zich ook een beetje kunnen aanpassen aan mijn manier van doen in het appartement?

Een last voor mij

Ik leefde hierin ten slotte alle uren die mijn man op kantoor doorbrachtt. Ik heb in dit appartement mijn eigen ritme, gewoonten, vrijheid. En die moest ik nu gaan opgeven. Althans zo voelde dat. Er werd letterlijk inbreuk gemaakt op mijn privacy.

Want in een appartement kun je ten slotte niet weg van elkaar. Dit idee stond me steeds meer tegen. Ik vond het samen werken ineens niet meer zo rooskleurig en inspirerend. Ik vond het vooral lastig, een ‘last’ voor mij.

Rommelkamer voorheen

Workshop

Op de dag dat mijn man ’s avonds thuiskwam met de mededeling, had ik ’s ochtends een workshop gevolgd over het herkennen van knelpunten in het uitvoeren van je werk als zelfstandig ondernemer. En kwam die informatie toen goed uit!

Ik heb meteen de theorie toegepast op het feit dat ik moeite had met het idee van een thuiswerkende man voor zo’n lange periode. Ik heb mezelf onder andere een spiegel voorgehouden; waarom heb ik hier zoveel moeite mee? Wat speelt hier nog meer?

Een stapje terug

Ik kwam erachter dat het voor mij voelde alsof ik een stapje terug moest doen. Dat ik geremd zou worden in mijn streven om mijn nieuwe bedrijf op te bouwen. En dat nét op het moment dat ik een belangrijke stap zou gaan zetten.

Valkuil

Het voelde alsof ik mij letterlijk moest terugtrekken om hem de ruimte te geven. Ik voorzag dat ik met hem in huis mij niet vast kon houden aan mijn schema, ritme, ideeën en dromen om dit bedrijf van de grond te krijgen.

Ik was bang dat ik weer in de verzorgende rol zou schieten en mezelf op de achtergrond zou plaatsen. Iets wat mijn man overigens absoluut niet van mij zou vragen, maar wat wel voor mij een valkuil is.

Even naar buiten voor een pauze

Eigen ruimte creëren

Ik zag maar één oplossing en dat was mijn eigen ruimte creëren in ons appartement. De rommelkamer innemen en omtoveren tot een ruimte waarin ik mijn eigen dingen kon doen zonder afleiding: bloggen, posten, sporten, yoga, pilates, mijn eigen muziek beluisteren.

Egoïsme versus zelfstandigheid

Klinkt dit egoïstisch? Misschien. Maar zo is het absoluut niet bedoeld. Al die keren dat mijn man en ik als expats in het buitenland woonden, was ik veel alleen doordat mijn man veel op reis was. Hierdoor had ik een grote mate van zelfstandigheid leren opbouwen. Ik stond er meer wel dan niet alleen voor in een vreemd land.

Geef elkaar de ruimte

Deze ervaring maakt dat ik dat stukje zelfstandigheid koester, zelfs nodig heb. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en waar ik met mijn werk naartoe wil, namelijk andere expatpartners inspireren. Bovendien geef ik op deze manier mijn man ook letterlijk de ruimte om zijn werk te kunnen doen zonder afleidingen.

Mijn werkhoekje in de rommelkamer

Mijn eigen werkkamer

De rommelkamer is inmiddels opgeruimd en ingericht met mijn bureautje. Aan de muur hangt mijn zakelijke planner en de knelpunten uit de workshop als leidraad. Ik verwacht dat mijn man en ik op deze manier de komende vier weken goed door gaan komen.

Pensioen

Extra voordeel: tegen de tijd dat mijn man met pensioen gaat, hebben we door de huidige situatie samen al een voorproefje gehad op hoe het is wanneer hij 24/7 thuis is. En ik kan dan alvast de knelpunten gaan benoemen en omzetten in oplossingen. Zo wordt het toch nog hemels om samen te werken aan samenzijn.

Is jouw partner ook genoodzaakt om thuis te werken? Heb je dit al eens eerder aan de hand gehad of is dit nieuw voor je? Hoe ga jij daarmee om?

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust deze website met hen. Wellicht zit er een gouden tip bij.

Wil je mijn ervaringen blijven volgen, type dan onderaan deze pagina bij het reactie-blok: “Volg Leven in Luxemburg” en je krijgt automatisch een melding van een nieuw blog.

Nieuwsgierig naar de gratis workshop die ik heb gevolgd? Klik hier voor meer informatie https://tekstgericht.webinargeek.com/jij-bent-het-succes-van-je-bedrijf-tijd-om-te-reflecteren

Äddi (Tot ziens in het Lëtzebuergesch)
Natasja

Please follow and like us: