In onderstaand artikel gebruik ik ons expatleven in Luxemburg als voorbeeld. De strekking van dit verhaal is echter van toepassing op ieder ander land waar jou een expatleven staat te wachten. Ik hoop dat het een inspiratie voor je mag zijn.

Je partner is aangenomen voor een baan in het buitenland. De baan is voor een paar jaar. Je partner is enthousiast. Maar jij hebt je baan in Nederland. En samen hebben jullie een huis, tuin, familie, vrienden en kennissen in Nederland. Ga je mee?

In dit blog vertel ik je over mijn persoonlijke worsteling en geef ik je een methode op basis waarvan jij voor jezelf heel overzichtelijk kunt bepalen hoe jij in het expatleven staat.

Onze tweede verhuizing van Nederland naar Amerika

Zoveel vragen

Wat doen jullie? Wat doe jij? Ga je mee? Blijf je hier? Wat doe je met je baan? En waar doen jullie goed aan indien jullie kinderen hebben? Wat doen jullie met de woning? Kun je je familie en vrienden missen? En hoe kijk je tegen de reistijd aan? Naast de deur is het niet. Voor een wekelijkse kop koffie kan het wat ver zijn. Laat staan voor de dagelijkse kop koffie met je moeder.

En wat houdt het precies in, leven in het buitenland? Het lijkt spannend en avontuurlijk. Maar ook nieuw en onzeker. Wat kunnen jullie verwachten? Wat komt er allemaal bij kijken? Hoe bereid je je voor?

Nieuwe fase

Er staat jullie een hele nieuwe fase te wachten. Jullie hebben legio vragen. Maar geen antwoorden. Er zijn zoveel afwegingen te maken, beslissingen te nemen en dingen te regelen. Hier in Nederland én daar in dat andere land. Waar begin je? Nóg belangrijker: staan alle neuzen wel dezelfde kant op? Willen jullie allemaal hetzelfde?

Ons huis in Virginia, Amerika

Wat wil jij?

Je was enthousiast voor je partner en steunde het solliciteren op deze baan. Maar nu is het realiteit geworden. Het moment dat je partner die kant op gaat, is ineens daar.

En jij? Heb je wel heel goed nagedacht over joúw wensen? Ben je wel eerlijk geweest naar jezelf? Wat wil jíj?

Of je nu meeverhuist naar het buitenland of hier blijft in Nederland; beide scenario’s hebben gevolgen. Er moet actie op genomen worden. Het moet doorgesproken en voorbereid worden. Dat vraagt om een zorgvuldige afweging van jullie allemaal.

De mindere kanten van een expatbestaan

Dit was ook het geval bij mij en mijn partner. We waren samen al twee keer eerder expats geweest, in Amerika. We hadden hier allebei van genoten. Maar iedere keer moest er afscheid genomen worden. En aan de andere kant van de wereld weer een nieuw sociaal netwerk opgebouwd worden. Dit kostte veel energie en viel mij steeds zwaarder. Ook mijn carrière leed eronder. Het lukte me wel om iedere keer weer werk te vinden. Maar het werden steeds andere baantjes met een steeds korter contract. Want ondertussen werd ik ook steeds ouder. En dus minder interessant voor de arbeidsmarkt. Vooral in Nederland.

Droomhuis

Na de tweede keer in Amerika keerden we terug naar Nederland. Daar vonden we ons droomhuis op een droomlocatie. Hier wilden we nooit meer weg. Dat was een reden om later een expatleven in Italië af te slaan. Daarnaast kwam het niet uit qua timing. Ik had ook eindelijk een superleuke baan mét groeimogelijkheden. Mijn man was zeer tevreden met zijn werk. Bovendien wilden we ons droomhuis niet verkopen of verhuren. En leegstand doet een huis ook geen goed.

Nee, deze keer bleven we in Nederland. Om ons écht te kunnen settelen. En een (nieuw) sociaal netwerk te kunnen opbouwen. Hier wilden we oud worden, zeiden we tegen elkaar.

Nederland: grote tuin, groot tuinonderhoud, grote verantwoordelijkheid

Een droom spat uit elkaar

En toen liep het tóch anders. Ik stond na 1 jaar weer op straat. Want het bedrijf van die superleuke baan had besloten om naar het buitenland te verhuizen. Helaas mocht ik als receptioniste niet mee.

Ik ben toen als zelfstandig ondernemer aan de slag gegaan. Werkend vanuit huis. Dat beviel goed en dat liep goed… de eerste 2 jaar. Daarna liep het klantenbestand hard terug. Wat ik ook ondernam, ik kreeg het niet meer opgebouwd. Langzaam maar zeker verloor ik het enthousiasme en de drive.

In de tussentijd kwam de baan van mijn partner op de tocht te staan. Zomaar. Totaal onverwacht. Onaangekondigd en zonder uitleg. Hij hoefde nog maar 3,5 jaar tot aan zijn vervroegd pensioen. Maar hij wilde die laatste jaren pertinent niet uitzitten. Hij wilde met vervulling werken en er toe doen.

Steun en toeverlaat

Ineens kwam de huidige baan in Luxemburg op zijn pad. Het zou voor 3 jaar zijn. Met de mogelijkheid te verlengen tot maximaal 9 jaar. Hij vroeg mij hoe ik erin stond. Ik steunde, motiveerde en enthousiasmeerde hem. Ik was blij voor hem. En gunde het hem. Ik was totaal niet bezig met de consequenties van zijn solliciteren. Hij moest het eerst nog maar eens zien te worden. Er waren enkele honderden sollicitanten. Meerdere sollicitatieronden. Allerlei assessments en een medische keuring.

Maar. Hij. Werd. Het. Hij was uitgekozen. Doorgelicht. Goedgekeurd. En gevraagd om te komen werken per 01 januari 2019. Het was 13 november 2018.

Over slechts 1,5 maand zouden onze levens heel anders zijn. Hij daar. Ik hier, alleen in ons droomhuis op onze droomlocatie. Maar zonder levenspartner. Zonder mijn steun en toeverlaat. Ik wilde mee, maar voelde me ook verantwoordelijk voor ons huis in Nederland, de onderhoud van de tuin en de verzorging van de geiten en de kippen. Ik werd steeds stiller.

Nederland: Onze 5 geiten Sanne, Isabel, Max, Bella & Mac

Wiens belang?

Hij zou eerst doordeweeks in een hotel verblijven en in de weekenden naar huis komen om zoveel mogelijk bij me te zijn. Leven uit een koffer. Dat vond ik zo naar voor hem. Hij verdiende beter. Een fatsoenlijke woonplek. Hij opperde dan wellicht een kleine eenvoudige studio met een bed, kast, douche en toilet. Eigenlijk een studentenkamertje in de stad, waar ook een sportclub was. Hij zou daar elke avond na het werk gaan sporten en daarna naar bed.

Ik was alleen maar bezig met zijn toekomstige leefsituatie. Ik luisterde, dacht mee en opperde ideeën. Allemaal in zijn belang. Maar ik vergat na te denken over mijn eigen belang. Mijn wensen en behoeften in deze nieuwe situatie. Ik raakte in paniek. Ik wilde zo niet leven. Niet voor 3 jaar en al helemaal niet voor 9 jaar! Het was zijn avontuur geworden en ik stond aan de zijlijn toe te kijken.

Hulp gezocht

Ik wilde de toekomst van mijn partner niet dwarsbomen met mijn wensen en behoeften. Ik voelde mij daar schuldig over. Hij verdiende deze nieuwe baan zo.

Maar ik wilde toch eigenlijk ook wel op avontuur. Ik voelde het expatbloed weer kriebelen. Italië had ik laten varen, maar deze kans, mijn állerlaatste kans, wilde ik niet aan mij voorbij laten gaan. Ik wilde ook weer expat zijn. Samen met mijn partner. Ik zag alleen niet hoe met al die verantwoordelijkheden in Nederland.

Daarom ben ik in gesprek gegaan met een therapeut. Met haar heb ik alles op een rij gezet. Wat wilde ik nu echt? En wat was er allemaal mogelijk? Ik heb ook geleerd om dit uit te spreken. Dat was maar goed ook. Mijn partner wilde niets liever dan dat ik bij hem zou zijn.

We hebben uiteindelijk ons huis in Nederland aangehouden en huren een appartement in Luxemburg. Ik reis op en neer, maar zit meer in Luxemburg dan in Nederland. We hebben een hele lieve persoon gevonden die op ons huis en beestenboel past in onze afwezigheid. We genieten er samen van en zijn blij dat het zo is gelopen.

En nu heb ik dit blog waarop ik al mijn ervaringen en tips met je deel. Want ik vind het superleuk om weer expat te zijn!

To be an expat, or not to be an expat. That’s the question.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Het is superbelangrijk om goed na te gaan hoe je ieder als individu in een mogelijk expatleven staat. Wat zijn ieders wensen, behoeften, angsten, vragen en hoop? Bespréék dit samen. Nog voordat jullie overgaan tot het regelen van praktische zaken.

Ons appartement in Luxemburg

Een vragenlijst voor jou

Vanuit mijn zojuist beschreven ervaringen heb ik een vragenlijst opgesteld. Een praktische lijst met vragen die je jezelf kunt stellen. Vragen die je elkaar kunt stellen. Maar ook met tips en overwegingen.

Deze vragenlijst heb ik in eerste instantie gemaakt voor jou als zijnde de partner van de toekomstige expat. Om jezelf de tijd en de aandacht te gunnen die je verdient. Om je weg te vinden in een spannende en onzekere periode. Maar ook een periode die heel leuk en ervaringsrijk kan zijn. Een goed begin is het halve werk. Dat geldt zeker bij een ingrijpende verandering als deze. Klik onderaan dit artikel voor de lijst.

Mocht je vragen hebben, mail me gerust: leveninluxemburg@gmail.com .

Wil je jouw ervaringen hierin delen? Laat hieronder een reactie achter. Ik hoor graag van je.

Ken je mensen die ook als expats naar Luxemburg gaan verhuizen? Of een ander land? Deel gerust dit blog met hen. Wellicht zit er een gouden tip voor hen bij.

Word je zelf binnenkort expat? Wat leuk! Welcome to the club!
Veel succes met deze eerste fase en aarzel niet om mij te mailen wanneer je vragen hebt.

Klik hier voor de vragenlijst

Adi! (“Tot ziens” in het Lëtzebuergs)
Natasja

Please follow and like us: